Gezond trots? Of ronduit arrogant?

Natuurlijk ben je trots op je werk. Of dat nu je eigen bedrijfje is, of de onderneming waar je al vele jaren met veel plezier in loondienst werkt. Hartstikke goed. Deze trots wil je natuurlijk ook uitstralen. Op feestjes praat je voluit over die fijne plek waar je werkt, op netwerkbijeenkomsten ben je niet stil te krijgen over wat jouw bedrijf allemaal te bieden heeft en ook op je website deel je graag aan (potentiële) klanten mee waarom ze voor jouw bedrijf moeten kiezen. Maar juist op die website kan trots nog wel eens verward worden met arrogantie. Daarom hierbij enkele tips!

1. Geschreven is anders dan gesproken.
Wanneer je face-to-face met iemand woorden uitwisselt, dan hoor je niet alleen die woorden; je ziet ook iemands non-verbale communicatie. En volgens veel onderzoeken bevat die non-verbale communicatie minstens 80% van onze boodschap! Nu kun je in een gesprek dus heel goed duidelijk maken dat je gepast en terecht ergens trots op bent, maar op papier heeft dit vaak een wat specifiekere beschrijving nodig. Daarnaast zijn we in gesproken teksten vaak wat rustiger qua toon dan in geschreven teksten. Lees de stukken tekst waarin je met trots over je werk schrijft, dus eerst even hardop voor. Het liefst tegen iemand anders. Grappig hoe onnatuurlijk sommige zinnen dan luiden..

"Geen enkel bedrijf in de wereld produceert haar producten zó afgestemd op de klant als wij. Wij leveren enkel superkwaliteit en dat ook nog eens voor een hartstikke mooi prijsje!' 

Juist ja...

2. Het geschreven woord komt zeer duidelijk binnen.
Een voordeel van geschreven woorden is dat je ze makkelijk terug kunt lezen. Ze verdwijnen niet zomaar; elk woord staat vrijwel onuitwisbaar op een website. In elk geval op het moment dat jij een pagina bezoekt. Belangrijk om te beseffen daarbij is dat variatie van zeer groot belang is. Het gebruik van te veel dezelfde woorden, of dezelfde betekenis, of dezelfde inhoud kan ronduit arrogant overkomen. En daarmee is de kans groter dat je je (potentiële) klant irriteert dan dat je hem interesseert. Pas dus op met het gebruik van woorden die je trots uitspreken..

"Onze experts hebben enorm veel expertise in ons vakgebied, waardoor wij, met dank aan deze vakbekwame deskundigheid, op uiterst kundige wijze onze producten produceren."

Zozo...

3. Wees enkel trots op uitzonderlijke prestaties.
Zeker als beginnend bedrijf kan het lastig zijn om duidelijk op je website te tonen waarom de klant juist jóu zou moeten hebben. Want zoveel werk om te tonen heb je nog niet, er is nog maar een handjevol eerdere klanten, kortom; je hebt nog maar een klein portfolio om trots op te zijn! Stap dan niet in de val om trots te halen uit luttele, onbelangrijke of domweg verplichte dingen. Je volgende klant is alleen maar geïnteresseerd in dingen als jouw werk, jouw eerdere resultaten, jouw kosten en jouw netwerk. En niet in dingen die eigenlijk helemaal geen reden hebben om trots op te zijn..

"Met grote trots presenteren wij hier onze nieuwe website, waarop wij prominent kenbaar maken dat wij sinds kort gecertificeerd zijn als officieel, legaal bedrijf in de zorgverlening!"

Och jeetje...

Kortom; wees niet ál te trots in je woordgebruik op je website. Kijk rustig even na hoe jij het geregeld hebt op jouw website, en maak er zo nodig een iets minder super-de-luxe, uitmuntend, uiterst kwalitatief en stiekem ronduit arrogant verhaaltje van. ;)

www.tekstyl.nl

Missie en Visie zijn passé

Vroeger was het de normaalste zaak. Er was een hele pagina op de bedrijfswebsite (ok, ik bedoel niet heel erg vroeger nee) aan gewijd. Een heel hoofdstuk in een bedrijfs- of communicatieplan. Er bestonden zelfs hele boeken binnen één bedrijf, puur en alleen over, jawel, de 'Missie en Visie' van dat bedrijf. Maar nu kan dat echt niet meer.

Die sites, pagina's en boeken stonden vol met containerbegrippen en tegeltjeswijsheden:

'Op ons kantoor hebben wij eerlijkheid hoog in het vaandel staan.' 

'Ons uitgangspunt is kwaliteit leveren.' 

'Wij werken altijd transparant in de ogen van onze klanten.' 

Tja, zou ook raar zijn als bovenstaande dingen níet nagestreefd werden:

'Op ons kantoor hebben wij stiekeme dingen hoog in het vaandel staan.'

'Ons uitgangspunt is rotzooi maken.'

'Wij werken altijd geheimzinnig in de ogen van onze klanten.'

Kortom, die ouderwetse vorm van missie en visie voegde weinig nieuws of belangrijks toe. Daarnaast was het altijd veel te veel aan tekst. 

Tegenwoordig zie je een duidelijk verschuiving gaande. Bedrijven plaatsen hun missie en visie in slogans, ondertitels, motto's of gewoon in enkele duidelijke beloften. Daarnaast doet een passende styling ook al een hele hoop. En zo hoort het. Dat de klant geen heel boek of webpagina's hoeft door te spitten, maar in één blik ziet waar een bedrijf voor staat.

En nee, denk dan niet aan een slogan vullen met begrippen als 'duurzaamheid', 'klantgericht' en 'innovatief', want dan stap je alsnog in dezelfde fout die al te lang gemaakt is.

Ik zeg, tijd voor iets nieuws! Kijk vandaag nog even hoe jouw Missie en Visie vormgegeven is, en pas hem zo nodig aan. Succes!

Mooie woorden maken het verschil

'Oh zo mooi, oh zo blij,
Wat ons zo gelukkig maakt, dat ben jij.'

'Jullie zijn een geweldig stel. Veel geluk samen!'

'Ik zal je nooit vergeten.'

Even een greep uit de meest voorkomende teksten bij de meest belangrijke momenten in je leven.
Een kant-en-klaar gedichtje voor bij een geboorte. Een lief bedoeld, maar afgezaagd stuk wens voor bij een bruiloft. En een weinigzeggende laatste groet op een begrafenis.

Dat doet zeer hè? En daar wil ik dus wat aan doen.

Bij de meest belangrijke momenten in je leven, horen wat mij betreft ook onvergetelijke woorden.
Teksten die je diepste emoties naar boven brengen en die echt vertellen 'Ja, deze woorden verbeelden zonder twijfel mijn relatie met deze jarige/pasgeborene/overledene'.

In mijn omgeving zie ik bovenstaande zinnetjes stuk voor stuk langskomen. En dit is geen verwijt hoor, want waarom ook niet?! Google eventjes op leuke schrijfsels, of bestel een kaartje online, en je vindt legio aan stukjes tekst. Maar ergens gaat het bij mij dan jeuken. Want wat zegt zo'n tekstje nou eigenlijk? Minstens 6 andere baby's hebben deze maand een geboortekaartje 'verstuurd' met exact diezelfde tekst erop! En tuurlijk wens je een pasgetrouwd stel veel geluk en heb je het volste vertrouwen in ze, maar is dat alles wat je kunt zeggen na een jarenlange vriendschap of in een sterke familieband? En de ergste: het grote gevoel van leegte op de meest treurige dag, wordt nog eens onderstreept door een 'dooddoener' als 'Ik zal je nooit vergeten.'

Dit kan anders mensen. En daar wil ik graag wat aan doen!
Wil je écht een goede boodschap achter laten, laat jouw gedachten dan op de juiste wijze onder woorden brengen. Want emoties kun je zelf wel heel sterk voelen, de ander ziet of hoort ze vaak niet automatisch...

Zie www.tekstyl.nl

Veilig vernederend verkeer Nederland

Geen idee hoe jullie erover denken, maar ik vind het verkeer altijd druk. En een beetje eng. En dan heb ik het niet over het sociale verkeer, of het digitale verkeer, nee, gewoon 'het verkeer', als in auto's, stoplichten, fietsers, invoegstroken, scootertjes, voorrangswegen en meer van die chaos. 

Maar goed, ik maak wel vaak deel uit van het verkeer. Hetzij op mijn fietsje, als wandelaar, als bijrijder in een auto of als passagier in een bus (nee, ik heb geen rijbewijs nee). En nu valt mij op dat het verkeer hét medium is om op te (willen/kunnen) vallen, of juist niet..?

Zo kwam mij vorige week al fietsend een groepje brugklassers tegemoet gefietst. Groepje jochies. En jawel, zoals elk jaar: ze hadden 'de bel' ontdekt. 
Op de basisschool zíen kinderen hun fietsbel gewoonweg niet (of ze wandelen naar school), maar zodra ze dan naar de middelbare school gaan, is dat rare rondje op het stuur opeens uiterst interessant. 

Nou kun je met fietsbellen echt wel wat moois produceren aan geluid, maar helaas lukt dat deze jochies nooit. Het is juist een wanklankelijke strijd van wie het langst doorgaat, wie het hardst belt en volgens mij stiekem ook wie de meest boze gezichten om zich heen kan doen ontstaan. Nou, dan hebben ze een goeie aan mij! Grmbl. 
Maar kortom; ze willen opvallen.

Die strijd van opvallen in het verkeer is trouwens helemaal niet zo raar. Want juist omdat het zo druk is, is iedere deelnemer in het verkeer gedegradeerd tot een nummer. Een kenteken. Een zoveelste wachtende voor het stoplicht. Een puntje tussen velen. Niet leuk en al helemaal niet veilig! 
Dus natuurlijk wil je dan een beetje opvallen in die massa. Of dat nu is door je superdeluxe auto, je open dak, je hippie-busje, je fietsbel, van die tikkeltokkel-balletjes die je aan je spaken kan binden (die ik overigens erg schattig vind, maar ik vraag me dan wel steeds af: wat als je verdrietig bent of een rotdag hebt, dan moet je dus wel naar huis fietsen met dat blije getokkel op je fiets...), het kan van alles zijn. Zolang je maar niet meer 'één-van-de-velen-bent'.

Maar hier is een kanttekening nodig. En die merkte ik eind vorige week. Want men wil niet altíjd opvallen in het verkeer. Hoe leuk en veilig dat ook is.

Het is erg lang geleden dat ik zo'n ding aan heb gehad. Vroeger was het de hel. Je wilde er niet in gezien worden. Werd je alsnog gespot, door een bekende, in die afgrijselijke logge zak, dan was jouw sociale plaats in de groep direct verlaagd met 5 stappen. Jawel, ik heb het over het regenpak. 

Nou zou je denken; joh, we worden volwassen, wat maakt dat dan allemaal uit?! Ja, dat dacht ik dus ook. Het regende pijpenstelen (wat zijn pijpenstelen eigenlijk?) en ik moest helemaal van Nijmegen naar huis (Arnhem-noord). Dus zonder blikken of blozen trok ik m'n regenpak aan. Ja, die had ik slim uit voorzorg al meegenomen. :)

Nou, ik heb zelden zoveel ogen uit hun kassen zien vallen. 

'Is dat... ja, het is het toch echt ja.. Iemand in een regenpak!!' 
'Is het een man of een vrouw, ik kan het niet eens opmaken..' 
'Goh, ik wist niet eens dat die dingen nog bestonden!' 
'Waah, een ruimtereiziger!'

Nou hoorde ik die woorden natuurlijk niet letterlijk, maar blikken spreken boekdelen.. 

Maar waar ik met dit vernederende verhaal heen wil: men wil blijkbaar dus alleen opvallen in een (wat hen betreft) positief daglicht. Luidruchtig opvallend met je bel? Cool! Mooie opvallende auto? Prima! Lelijk opvallend in je regenpak? Hell no!

Dit gegeven geldt zowel in het gewone verkeer, het sociale verkeer als in het digitale verkeer. En daar wrikt het mij. Er lijkt tegenwoordig een trend gaande dat iedereen aan het in-zijn-ogen perfecte plaatje wil, of nee, moet, voldoen.

Nu was dat op Facebook al lange tijd het gebeuren, maar zelfs in het face-to-face-verkeer merk ik het de laatste tijd op. Alles moet gestreken, blij, gelakt, mooi, gepolijst, lachend, gelukkig, welvarend, geslaagd, rijk en uitermate gezellig. En dat hoeft wat mij betreft niet allemaal. Dat realiseerde ik me dus in mijn regenpak.
Ik zag er ab-so-luut niet uit volgens bovenstaand lijstje, maar werkelijk waar, ik had de grootste lol! Droog en veilig, terwijl de oh-zo-perfect-ogende mede-verkeersgebruikers boos en doorweekt waren.

Goed opvallen zit hem wat mij betreft dus niet in het perfecte plaatje, maar in een passend plaatje. En op dat moment was een regenpak gewoonweg de best passende keus! Het paste precies bij de situatie.
Daar hoeven we ons dan toch helemaal niet druk om te maken? Het verkeer is al druk genoeg. ;)

Fun with Food - part 3

Let op: lang blog vanwege de vele kleine recensie'tjes!

Aaaah, Smaakvol. Eén van de evenementjes waar vriendjelief en ik altijd halsreikend naar uitkijken! Dit is inmiddels al de 5e keer dat we dit eetfestijn bezoeken (in onze 5-jarige relatie), dus ja, wij zijn fan.
Maar we blijven ons wel verbazen hoe sommige restaurants gewoonweg niet goed lijken te snappen hoe zij zich op zo'n evenement, waarbij zij zichzelf juist goed in de spotlights kunnen zetten, moeten presenteren..

Afgelopen donderdagavond is het feestje begonnen met een B2B-avond (met ticketverkoop), maar gezien wij niet zo'n trek hadden in een bobo-avondje, sloten wij de vrijdag (en de zaterdag..) aan.
Hierbij het verslag van dit jaar!

Overal - ja echt overal; zowel op de website, in de krant, in het Arnhem-Uit-magazine, in het boekje van Smaakvol, etc. - stond aangegeven dat Smaakvol 2015 op de vrijdag om 15.00 uur zou beginnen. Nu hadden wij deze ochtend ruim ontbeten (moederlief bleef een nachtje slapen en dan speel ik graag Bed&Breakfast), waardoor de lunch een beetje wegviel. Tegen 15.00 uur konden we dus wel weer wat voedsel gebruiken. We liepen richting het Gele Rijdersplein, waar Smaakvol al jaren gehouden wordt, om wat lekkers tot ons te kunnen nemen.

FOUT! Niet dus! Vrijwel elke ondernemer ging er blijkbaar vanuit dat het vandaag pas om 17.00 uur zou beginnen! Aaargh! Chaos! Maar laat ik chronologisch ons eetfeestje beschrijven. :)

Dag 1

Koetshuis Rhederoord +

Vriendjelief en liepen het terrein op, kochten wat munten en namen direct plaats bij Koetshuis Rhederoord. Hey, leuk, een nieuwe! Die heeft hier de afgelopen keren nog niet gestaan. Hier ging alles nog goed. We kozen voor een makkelijk begin: wit wijntje, groot witbiertje en biologische bitterballen (met biologische mosterd, vertelde de serveerster ons ongevraagd). Lekkere ballen, goed betaalbaar ook (8 ballen voor 2 muntjes de € 2,50) en een vriendelijke bediening - die ons helder en beleefd van alles vertelde over de eetgelegenheid in De Steeg. De stand zag er ook leuk uit, met heerlijke stoelen. Goed begin dus.

Het College /

We wilden vervolgens naar de stand van Het College. En toen ging het mis.. We namen er plaats, maar direct werd ons - hetzij vriendelijk - verteld dat we alleen van het dessert konden genieten, omdat zij 'helaas in de veronderstelling waren dat het feestje om 17.00 uur zou beginnen'.
'Helaas, dan zoeken we wat anders, komen we straks misschien nog terug!'

Bistro Velvet/Bij Visje en Vleesje /

Ok, door naar de volgende interessante dan maar. Caspar, onze stamkroeg? 'Nja, misschien straks, eerst maar eens iets nieuws en onbekends opzoeken.' Toen viel ons oog op de combi Bistro Velvet/Bij Visje en Vleesje. Bij laatstgenoemde hebben we nog nooit gegeten, dus we werden nieuwsgierig. Maar helaas, ook hier werd ons - hetzij beleefd en lichtelijk zelfbeschuldigend - gemeld dat we nog niet direct iets konden eten, 'omdat wij gerekend hadden op een starttijd van 17.00 uur'. Aaargh, wat nu!

De Buutplek ++

Door naar de volgende stand dan maar weer. En nu gingen we er op letten of ze er in ieder geval open en draaiende uitzagen. We liepen langs De Buutplek en werden, nog voordat we bepaald hadden of we dit open genoeg vonden ogen, zowaar naar binnen geroepen door de eigenaar. Of we een gans-bitterballetje wilden proeven. Ja hoor! Heerlijke ontvangst, gezellig gekletst met de (overigens duidelijk aan ADHD-lijdende..) eigenaar, veel info over de eetgelegenheid in Arnhem-Zuid gekregen en de ballen (èn de wildbouillon en linzen met geitenkaas die we vervolgens bestelden) waren heerlijk. Fijn! We werden enthousiast!

Warnsborn Hotel & Oranjerie --

Tijdens dit enthousiasme keken we uit op het roze opblaaskerkje (?) van Groot-Warnsborn. Daar wilden we vervolgens heen. Warnsborn wilde zich duidelijk verkopen als 'bij-ons-kun-je-trouwen'-toko. Het kerkje, daarin een bruidstaart, trouwfotoboeken, hartjesballonnen, etc., een auto bedekt onder de bloemen; het kon niet op. We namen plaats in het kerkje, maar niemand benaderde ons. Nadat we duidelijk hadden gemaakt geholpen te willen worden, werd ons 'Het begint pas om 17.00 uur, hoor!' zowat toegesnauwd ..
Euh, nee?!
Bah.

Hotel Papendal +

De andere kant dan maar weer op. Hotel Papendal. Jaaa, geen gedoe over dat ze nog niet open waren! Geen gezeik! En echt verrassend lekker eten (Papendal was toch een sporthal of zoiets?! Ik ging overigens voor een desembrood crostini met ham, vriendjelief voor een rio burger), vriendelijke mensen, wederom met nette uitleg over de eetgelegenheid; helemaal top! :)

Hans Eten en Drinken -+

Door naar Hans Eten en Drinken. Dat was een beetje half-half. Het eten was goed (flammkuchen en gestoofde kalfswangen), maar de bediening leek niet helemaal te begrijpen hoe Smaakvol in elkaar steekt. We wilden een 'algemeen' wit wijntje en biertje bestellen, aangeleverd door Hanos, de leverancier van de algemene wijntjes en biertjes, maar dat kon niet.
'Nee, wij hebben onze eigen biertjes en wijntjes'.
'Euh, nee, elke deelnemer biedt ook de algemene drankjes aan'.
'Nee, wij niet'.
'Jawel, die zijn te verkrijgen bij de centrale bar, of je haalt daar direct wat algemene flessen wijn voor in je koelkast..'.
'Ha, je verwacht toch niet dat ik algemene drankjes ga halen, door de regen, bij de centrale bar?!'
Na ja, eigenlijk wel dus..
Maar goed, ik had ook wel zin in de wijn die zij aanboden, dus ach. Maar correct is anders. Bah. Gelukkig maar dat het eten lekker was. Overigens werd het bestelde biertje in eerste instantie vergeten en werden we, toen we eenmaal verplaatst waren naar de buren, er dringend op gewezen dat we het bierglas terug moesten brengen als het biertje op was. Beetje jammer.

Greenville Eat-In +

Zonder de regen in te hoeven schoven we dus door naar de buurman: Greenville. Hier kan ik simpel in zijn: erg fijn! Lekker eten (burger onion gravy en pittige frietjes), bediening weer erg vriendelijk en informatief over de eet-(en bestel!)gelegenheid en de stand zag er leuk uit! :)

Caspar +

Tot slot nog even wat biertjes en uit-het-vuistje-worstjes gedaan bij de stand van Caspar. Zoals gewend; heel gezellige bediening, lekkere speciaalbiertjes en de worstjes bevielen ook wel. Ok ok, helemaal onbevooroordeeld zijn we niet, want Caspar is onze stamkroeg..
Leuk detail overigens: (mede-/hoofd-?)organisator Wolter (eigenaar Caspar) is een van de weinigen organisatoren - bij welk evenement of festival dan ook - die zelf ontzettend veel fysiek werk verricht! We zagen hem voortdurend op en neer rennen, sjouwen en regelen. Chapeau!

Maar goed, we zaten nu toch wel heel erg vol, dus gingen vanuit de Caspar-stand maar weer op huis aan. Morgen weer een dagje, om nog wat hapjes te proberen.. ^_^

Dag 2

Oude Post +

Vriendjelief en ik waren toch wel nieuwsgierig geworden naar de restaurantjes die we vrijdagavond hadden moeten missen wegens de miscommunicatie over de starttijd. Maar onze eerste stop was de stand die ons (qua menukaart) vrijdag nog niet zo interesseerde: de Oude Post. De menukaart toont onder andere Diamanthaas en Coquille, maar dat zijn allemaal dingen die we wel kennen. Wat kan daar nou zo bijzonder aan zijn? Maar de Oude Post bleek vrijdagavond de Smaakvol-Award gewonnen te hebben! Toch maar eens een kijkje nemen dan.
Leuk ingericht met mooie bloemstukken en een charmante tafelversiering. Zelfs de serveersters hadden bijpassende bloemetjes in hun haren. Het eten was erg lekker (vitello tonato voor vriendjelief en de coquille voor mij); erg fijne en inderdaad creatievere smaakcombinaties dan we hadden verwacht. De borden waren daarnaast prachtig opgemaakt. De bediening was vriendelijk.
We misten eigenlijk alleen wat informatie over het restaurant. Een zeildoek aan de binnenzijde van de stand met daarop een afbeelding van het heuse restaurant o.i.d. was leuk geweest.

Het College +

Door naar Het College. Nu konden we er gelukkig wèl terecht voor een hapje. En mmmm, wat smaakte dat lekker (kort gebakken zalm voor mij en de dry aged entrecote voor vriendjelief)! Zelden zo'n lekker zalmpje gegeten. Ook de bediening was leuk; vriendelijk en kon ons goed van informatie over het restaurant voorzien. Leuke ingerichte stand ook.

Bistro Velvet / Bij Visje en Vleesje -+

Bij deze stand ondervonden we zo'n beetje hetzelfde als bij Hans Eten en Drinken: lekker eten, stand ziet er leuk uit, maar erg slechte bediening. We werden amper opgemerkt, toen we onze bestelling eindelijk hadden doorgegeven werd deze vergeten en vroeg de ober minuten laten 'wat we ook alweer wilden eten' en we moesten erg lang wachten op ons eten. Daarnaast merkten we bij nabijgelegen tafeltjes op dat ook bij Bistro Velvet / Bij Vleesje en Visje geen algemene biertjes en wijntjes besteld konden worden.. Helaas. Maaaar, eerlijk is eerlijk; het eten was lekker (entrecote voor vriendjelief en tonijn voor mij)! Wederom creatieve combinaties aan smaken en het was lekker pittig allemaal. Ook op onze vragen over de (samenvoeging van de) eetgelegenheden werd duidelijk en vriendelijk antwoord gegeven. Maakte het allemaal wel weer een beetje goed. ^_^

De Visbroertjes +

Zoals elk jaar sloten vriendjelief en ik Smaakvol af met wat lekkere oesters. Beide gingen we voor een Hollandse en een Ierse, inclusief de grappige pipetjes met sausjes. Leuke stand, charmante jongens, lekkere oesters: het was een erg fijne afsluiting voor deze Smaakvol.

De winnaar!

Wat betreft onze persoonlijke winnaar? De Buutplek. Het eten was écht origineel en superlekker. Het verhaal achter het eten vonden we erg leuk om te horen en de stand was mooi aangekleed, refererend aan het restaurant zelf. Maar wat De Buutplek voor ons ècht de winnaar maakte, was het enthousiasme van de persoon die ons aansprak, die overigens ook nog eens de eigenaar bleek te zijn. Geen protserigheid, geen pretentieus gedoe, gewoon lekker toegankelijk en dol op z'n vak. Hier gaan we zeker 'echt' eens uit eten!

En wat Smaakvol betreft, wij kunnen met zekerheid zeggen:
Tot volgend jaar! :D

Synoniem is gelijkbetekenend?

Enkele blogs geleden had ik het over tegenstellingen. Tegenstellingen die twee duidelijk tegenstrijdige dingen aankaarten, maar die vreemd genoeg toch beide nagestreefd worden. Vandaag wil ik het graag hebben over synoniemen. Want die zijn minstens net zo opmerkelijk!

Volgens de Van Dale is een synoniem een 'woord met (bijna) dezelfde betekenis'. Nou vind ik dit eigenlijk al een bar slechte beschrijving. Een gedegen woordenboek zou mijns inziens nooit definities moeten afzwakken met woorden als 'bijna', 'vaak', 'soms' of 'meestal'. Maar goed, daar hebben we het nu niet over. Synoniemen dus. Zelfde betekenis.

Nu is het zo dat een zelfde 'betekenis' zeker niet altijd 'hetzelfde plaatje' betekent! Elk woord heeft namelijk zijn eigen context en draagt zijn eigen kenmerken, en iedereen heeft zijn of haar eigen referentiekader. Dit geldt overigens al bij één en hetzelfde woord. Als ik zeg 'leeuw', denkt de één aan een schattig leeuwenwelpje in de dierentuin, de ander ziet direct het logo van de ING voor zich en een derde legt meteen de link met Disney's Simba (jep, guilty!)
Uiterst interessant dit! Jammer dat er nog geen mogelijkheid is het 'plaatje in ons hoofd', dat we ons vormen als ons iets gezegd wordt, vast te leggen.

Maar terug naar de synoniemen. Want ik durf aan te kaarten dat ik de Van Dale stiekem toch wel begrijp, met hun 'bijna hetzelfde' synoniem-definitie! Een synoniem is namelijk verre van hetzelfde!
Ik illustreer dit graag aan de hand van de volgende voorbeelden, waarvan de synoniemen officieel gevonden zijn op www.synoniemen.net. Let wel, ook synoniemen.net zwakt hun eigen bestaan al af door de melding: 'woorden die (ongeveer) hetzelfde betekenen als...'. Gaat lekker zo. :)

Een nieuwe trend tegenwoordig zijn de reisblogs. Onbekenden die een heel blog volschrijven over hun reizen. Het profiel van zo'n reisblogger luidt vaak als volgt:

'Ik leef als nomade. Ik heb geen vaste leef- en woonplek. Elke dag begin ik weer vol goede moed aan mijn zoektocht naar de echte levensbehoeftes van de mens.'

Ooh, wat klinkt dit romantisch, hè! Die levensbehoeftes, daar bedoelt deze nomade vast iets mee als 'bezinning' en 'spirituele verrijking'!
Nu dezelfde zin, met een zogenoemd 'synoniem' erin.

'Ik leef als zwerver. Ik heb geen vaste leef- en woonplek. Elke dag begin ik weer vol goede moed aan mijn zoektocht naar de echte levensbehoeftes van de mens.'

Autsch. Opeens wordt helder dat het hier gaat om de échte levensbehoeftes van de mens. Drinkwater en voedsel...
Je kunt dus 'exact hetzelfde vertellen' - volgens synoniemgebruik - en toch een heel ander beeld overbrengen.

Om in de vakantiesfeer te blijven: wat klinkt leuker om te vertellen na je vakantie:

'We hebben urenlang geflaneerd over de boulevard.'
of
'We hebben urenlang gewandeld op het wandeldek.'?

Eerstgenoemde klinkt heerlijk en luxe, terwijl de tweede zin vooral noodzakelijk kwaad doet vermoeden.. Ondanks dat de gewisselde woorden toch echt synoniemen zijn!

Nog een mooie:
'We hebben drie weken doorgebracht in een idyllisch chalet.'
tegenover
'We hebben drie weken doorgebracht in een eenvoudige kooi.'

Echt waar, dit zijn synoniemen! :P

Dus, wat moeten we nu met deze wetenschap? Alle vakantieverhalen met een korreltje zout nemen? Of zelf deze kennis toepassen en je gehele leven romantiseren in de oren van anderen?
Nee, want voor je het weet word je, in het eerste geval, een cynisch, kil mens, of geloof je, bij het tweede geval, uiteindelijk zélf in je geromantiseerde sprookjes, waardoor je het onderscheid tussen echt geluk en 'synoniemgeluk' niet meer weet te vinden.

Mijn tip: pas beide toe wanneer jij denkt dat het nodig is. Vertelt die ene vriend voor het vijfde jaar op rij uitvoerig over dat deze vakantie toch echt 'de meest geweldige reis is', met het 'lekkerste eten ever' en die 'superleuke hotelgenoten waar we dikke vrienden mee zijn geworden'? Korreltje zout. Heb je zelf tijdens de vakantie een koffie verkeerd in een simpel eetcafeetje gedronken, maar was het supergezellig, werd je perfect geholpen door de bediening en was dit een middagje om te koesteren? Maak daar dan voor één keer 'Ik heb een cafe latte in een knusse lounge gedronken' van! ;)

Fun with Food - part 2

Altijd fijn, zo'n actie van de Albert Heijn. (Ha, dat rijmt! Onbewust, echt!) Paar zegeltjes sparen en de tweede persoon mag gratis van een 3-gangen-diner genieten. Daar maken wij uiteraard graag gebruik van!

Deze actie van de Albert Heijn biedt ruime keus in restaurants in Arnhem. Wat goedkopere, wat duurdere; voor ieder wat wils. Vriendjelief en ik besluiten voor Villa Velperweg te gaan. Nog nooit gegeten.

De ontvangst is hartelijk (reserveren was verplicht). We worden naar ons tafeltje gewezen. Mooi naast een grote vaas, die het zicht tussen ons tafeltje en de weg ietwat doorbreekt, waardoor we eigenlijk amper merken dat we naast de drukke Velperweg zitten. Aan de andere zijde van ons tafeltje het mooie grote pand; de villa.

Als de menukaart naast ons tafeltje wordt neergezet, wordt duidelijk vermeld dat wij met onze Albert Heijn-zegeltjeskaart 'gewoon mogen kiezen uit het standaard aangeboden 3-gangen-menu'. Geen apart (karig, kleiner, minder speciaal) menuutje voor het AH-zegeltjes-volk dus. Netjes!
Die menukaart is trouwens wel een punt van vermelding: het is een erg leuk ding - een grote, smalle, houten plank, waarop met krijt alle opties geschreven zijn, inclusief de 3-gangen-menuprijs - maar die plank wordt voor elk gezelschap tegen een aangrenzend tafeltje gezet. Als het rustig is, geen probleem, maar toen alle tafeltjes vol zaten en de laatste gasten de menukaart wensten in de zien.. Ai. Je kan natuurlijk geen grote houten menukaart tegen het tafeltje van reeds gearriveerde/etende/borrelende gasten aanzetten! Een ober ervoer dit probleem zichtbaar ook, maar loste dat praktisch op door een lege stoel schuin naast het tafeltje van het stel neer te zetten en de menukaart daar tegenaan te laten leunen. Goede improvisatie, maar dit was duidelijk wel een puntje waar niet veel eerder stil bij gestaan is door het personeel.

Terug naar het menu. Als pré-hapje gaan we beide voor de 'aperatiefhapjes deluxe'. Ik kies vervolgens voor een carpaccio vooraf (met knapperige kappertjes), een eendenborst (met port-sinaasappelsaus) als hoofd en een citroentrio na. Vriendjelief gaat voor de kreeftenbisque, taartje van pulled pork en rode vruchten (met merengue en vanille hangop).

Als drankje kies ik een droge witte wijn van 'eigen label'. Een makkelijk, lekker wijntje. (Oei, ik mag volgens een eerder gevolgde wijncursus het woord 'wijntje' niet meer gebruiken, maar ik vind het hier toch gezelliger klinken, dus ik blijf erbij. ^_^)

Over de dranken gesproken: de wijnen staan (wederom met de prijs erbij) helder uitgeschreven op een krijtbord voor de villa. Dat is prettig! Even een sprongetje naar het dessert: vriendjelief en ik willen een muscat bestellen, maar die hebben ze niet. De gastvrouw wijst ons vriendelijk op twee opties, waarvan wij de zachtzoete, licht bruisende moscato kiezen. Heerlijk!

Het eten arriveert. De aperatiefhapjes zijn grappig, maar niet heel bijzonder. Een kalfslapje met chutney, couscous met een groentetje erop, en een sushirolletje. Smaken op zich ok, maar na de heerlijke beschrijving van het gerecht '3 kleine, leuke hapjes om uw smaakpapillen alvast wat te laten prikkelen', had ik toch iets meer verwacht aan spanning/creativiteit/smaaksensatie.

Door naar de overige gerechten van het menu: de borden zijn prachtig opgemaakt, worden correct voor je neergezet (evenals de bierglazen, die vriendjelief bestelde) en liggen bóórdevol met voedsel. En eerlijk is eerlijk; alles smaakt goed! Ja, alles. Ik ben zo'n vriendinnetje die ook van alles wat haar vriendje besteld heeft, een hapje wil proeven. Dus ik héb alles geproefd en vond alles goed smaken. De gerechten en de bereiding ervan zijn echter niet erg bijzonder (al vond ik de knapperige kappertjes bij de carpaccio wel èrg verrassend en lekker), maar voor € 32,50 per 3-gangen vind ik het prima gerechten en ach, Villa Velperweg bestaat ook nog niet zo heel lang, dus misschien dat de overstap naar wat spannendere hapjes/ingrediënten/bereidingswijzen nog moet komen.
Over die grote hoeveelheid van voedsel; een strenge criticus zou kunnen zeggen dat die kakofonie aan dingen op het bord ietwat overdone is en dat het de klasse van een gerecht en het restaurant geen goed doet. Daar is iets voor te zeggen. Naast mijn eendenborst liggen er smalle stroken wortel, wat boontjes, wat erwtjes, wat minibloemkooltjes, een groene spread en een aardappelspread op mijn bord. Daarnaast wordt er nog een bakje friet (inclusief mayo, dus geen geneuzel van dat die nog apart besteld/betaald moet worden) en een bakje salade (met rozijntjes, erg lekker!) op onze tafel gezet. Veel dus, heel veel. Maar mij hoor je daar niet over klagen. Lekker veel voedsel. Lekker en veel. Daar is toch niks mis mee? ^_^

Naar binnen voor een toiletbezoek en om te betalen. Ook binnen ziet het er netjes en correct uit. Het toilet is schoon en degelijk, niet chique. Bij het afrekenen word ik goed en vriendelijk geholpen. Niet pretentieus, maar gewoon goed beleefd en oprecht geïnteresseerd in hoe onze avond bevallen is.

Kortom: Villa Velperweg is een fijn restaurant, met lekker, doch niet-zo-bijzonder eten, en een prettige bediening. Hier kom ik zeker nog eens terug! Maar eerst nog even die 3 andere volle Albert Heijn-zegeltjeskaarten opmaken..!