Onthand?

Gister was het zo ver; storing op werk. Vanaf een uur of 14.00 tot 16.30 hadden we geen toegang tot internet, de telefoons deden het 't eerste uur niet, en we zaten zelfs een ruime tijd in het pikkedonker. Jawel; ook de lampen hadden het begeven.
Ondanks dat het natuurlijk niet de bedoeling was dat we nu even niet konden werken (want dat is dan gewoonweg het geval; alles gaat tegenwoordig digitaal, dus zonder internet of telefoon valt er gewoonweg niet te werken!) ontstond er een verrassend sociaal schouwspel. Als het ware een experiment.

In plaats van te verzuchten dat ik nou niet verder kon werken besloot ik dus maar te gaan genieten van alles wat er nu om me heen gebeurde. En ja, het was een prachtig gezicht.
Mensen zochten elkaar op, pakten er lekker een kopje koffie bij en gingen praten. En niet gewoon de standaard kantoorpraatjes, nee, de gesprekken werden persoonlijker en gevoeliger. Nou denk ik zelf dat dat ook een beetje kwam omdat de helft van de lampen uit was gevallen en er daardoor al snel een intiem sfeertje ontstond, maar toch; een 'crisis'-situatie als het hebben van geen internet maakt iets los in mensen.

Natuurlijk voelden we ons allemaal in het begin erg onthand en bezorgd. Was het werk dat ik zojuist had gedaan wel goed opgeslagen? Hoe lang gaat dit duren? Ik móet vandaag nog wat kortsluiten met een leverancier; gaat dat nog lukken? Laatstgenoemde opmerking viel overigens niet heel goed, omdat het woord 'kortsluiten' nou niet bepaald adequaat was.. De storing was namelijk ontstaan vanwege meerdere kortsluitingen, die elk afzonderlijk (lees: ging veel tijd kosten) weer heropgestart/aangesloten (weet ik hoe dat werkt..) moesten worden.. Ja, de zorgen zaten er goed in!

Maar toch ontstaat er dan op een gegeven moment zo'n natuurlijke overgave; we leggen ons er bij neer. We gaan niet steeds proberen in te loggen op internet, nee, we gaan proberen elkaar wat beter te leren kennen. Prachtig!

Maar aan elk feestje komt een eind. In dit geval met het bericht 'Alles doet het weer!'. En dan komt dat moment dat je je inmiddels lege kopje koffie weer op moet pakken, naar je eigen werkplek terugwandelt en het gewone werk weer op gaat pakken. Weg gesprek. Weg intimiteit. Weg magie.
Iedereen gaat na verloop van tijd weer naar huis en je groet elkaar weer met de standaard groet 'Fijne avond'.

Maar toch, eventjes, heel eventjes, was het standaard werkleven doorbroken. En soms mag dat best even :)



Hup, de blog is uit; aan het werk nu jij! ;)

Eerlijkheidshalf blog

Al vroeg leren wij allemaal om eerlijk te zijn. Dat begint met relatief onschuldige vragen als 'Heb jij een koekje uit de koekjestrommel gepakt...?!'.
Die beantwoorden we dan volovertuigd met 'Nee hoor...', terwijl we met grote moeite onze puppy-ogen opzetten.

Later wordt onze eerlijkheid op de proef gesteld met vragen als 'Ben jij na dat schoolfeestje wel direct naar huis gefietst...?!' of 'Heb jij op die verjaardag echt niet aan de alcohol gezeten...?!' en 'Dus jullie hebben alleen maar elkaars handjes vastgehouden en gekust...?!'.

En jaar na jaar lukt het ons (ons mensen, ons vrouwen, ons creatieve geesten?) om altijd maar weer die puppy-ogen tevoorschijn te halen en volmondig 'eerlijk' te zijn.. Maar ja, dit zijn dan ook geen heel ernstige punten. Ok, dan is er een koekje minder, ok, dan ben je nog even elders een drankje gaan doen, ok, er zijn echt wel wat flessen bier en wijn doorheen gegaan en ok, die relatie tussen jou en je vriendje is wat minder onschuldig dan je ouders gehoopt hadden. Maar dat de waarheid op deze punten een beetje verdraaid wordt, is geen heel groot probleem, dunkt mij. Dat zal iedereen (ieder mens, iedere vrouw, iedere creatieve geest?) moeten beamen.

Maar dan zijn er, als je eenmaal volwassen bent, van die vragen, waar je met geen mogelijkheid, of zonder naar onderbuikgevoel, puppy-ogen bij op kunt zetten.
Ik heb het over de doodsimpele vraag 'Hoe gaat het met je?'.

Want laten we eerlijk wezen; uit gemak beantwoorden we die vraag vrijwel altijd met 'Goed', maar geheel eerlijk is dat volgens mij niet altijd..
Maar je weet stiekem ook wel dat de ander helemaal niet zit te wachten op een minder blij antwoord: dat kost meer tijd, want dan moet/gaat/wil de ander doorvragen. De ander kan door jouw antwoord óók in een minder blije bui raken, en dat wil je al helemaal niet. En je geeft tot slot een persoonlijk stukje van jezelf bloot, en als een lukraak iemand vraagt hoe het met je gaat, voel je je niet altijd op je gemak toe te geven dat je je vandaag eventjes wat minder voelt. Zou leuk zijn; een vage collega vraagt hoe het met je gaat en jij stort je levensproblemen bij hem of haar uit..
Niet doen dus.

In Amerika hebben ze hier slim op bedacht dat de vraag 'How are you?' vaak gewoonweg niets betekent. De vraag wordt gesteld, de vraag wordt altijd beantwoord met 'Goed' en niemand die eigenlijk echt geluisterd heeft naar het antwoord. Maar dat is weer een ander verhaal.

Waarom ik hier over na ben gaan denken is omdat een collega mij laatst vroeg hoe het met me ging. Het ging goed dus ik beantwoorde ook simpel met 'Goed'. Maar dat was blijkbaar niet voldoende, want ze vroeg vervolgens 'Waaróm gaat het goed?'.

En hoe stom het ook mag klinken, mijn eerste gedachte was 'Help'. Want nu moest ik opeens een verklaring neer gaan leggen waarom het goed met me gaat. En ja, dat is dan opeens best moeilijk!
Ik stamelde wat warrigs uit als 'Tja, ik ben lekker bezig met wat leuke opdrachten, het is mooi weer, ik ben gezond..'.
Maar dat voelde allemaal ook weer zo algemeen.. Mijn collega liep tevreden weg, maar daar zat ik, met de vraag in mijn hoofd waarom ik me nou eigenlijk zo goed voelde. Fijn!

Echt eerlijk zijn is blijkbaar nog best moeilijk. Het moeilijkste misschien wel tegenover jezelf. Dus daarom bij dit blog de opdracht; vraag jezélf eens hoe het met je gaat en zoek dan ook naar die waaróm. Het is heel makkelijk om te antwoorden met 'Goed' of 'Redelijk' of 'Belabberd', maar waaróm voel je je dan zo? Dat verklaart echt een hoop.
Zodra je dat gedaan hebt zul je zeker weten zeggen 'Zo, dat voelt goed!' (of redelijk of belabberd). :)

Miniblogje Taal

Elke dag kijk ik even op Wikipedia wat er allemaal gebeurd is in het verleden op 'deze' dag. Staat daar iets opvallends tussen, dan denk ik daar over na, sta er even bij stil, of deel dat met mijn volgers op Twitter. Want ja, ook daar ben ik (sociaal?) actief. Of Twitter namelijk ook écht onder de 'sociale' media valt, dat blijf ik een lastig punt vinden.

Sociaal is mijn optiek interactief; 'in beide richtingen verlopend'. Nu is de regel bij Twitter vooral 'ik post, jij moet lezen'. De lezer kan uiteraard reageren of retweeten (lees rie-twieten), zoals dat heet, maar dat hoeft niet. Komt zelfs maar zelden voor. Dus in hoeverre is de actie 'enkel ontvangen' daadwerkelijk sociaal..? Na goed, daar wijd ik nog wel een keer een ander blog aan.

Nu wil ik het hebben over wat ik op Wikipedia zag staan over wat er vandaag allemaal ooit gebeurd is/waar deze dag voor staat.
Het is namelijk Vaderdag in Taiwan.
Waarom boeit dit mij?
Vanwege de taal.

In het Mandarijn (de taal die daar gesproken/geschreven wordt) wordt deze dag namelijk aangeduid met Bà Bà (爸爸).
En dit betekent zowel vader als 8-8 als 8 augustus!
Dat is toch ronduit prachtig!

Een koppeling van betekenissen in één woord die alles grijpen; zowel het feest op die dag als de datum zelf.
Ergens vind ik het dan jammer dat wij in ons Nederlands niet zo'n leuke woordkoppeling hebben zitten.
Ik probeer er één te bedenken, maar helaas..
Mocht je er zelf wel één weten; reply op mijn blog met je vondst! :)

Fun with Fabrics - part 6

Volgens mij zijn er maar weinig vrouwen die geen of maar één tas hebben. Als ik thuis wat ga tellen, dan kom ik toch ook al snel aan de 10 tassen. Maar nee, ik ga het niet hebben over vrouwentassen en wat daar allemaal in zit en wat een vrouwentas allemaal zegt over de draagster. Nee, ik ga het hebben over de mánnentas.

Vroeger (en welk vroeger ik nu precies bedoel weet ik eigenlijk ook niet, ik bedoel vooral 'alles van vóór 10 jaar terug') had de man eigenlijk alleen maar een praktische tas. De dokter had een dokterstas, de klusser had de gereedschapskist (gezien zo'n kist het formaat van een tas heeft én een handvat, reken ik het gewoon tot de tassen hoor!) en het kantoormannetje had de aktetas. Dat werd later de laptoptas. 

Maar sinds enige jaren is de mannentas zichtbaar in het gewone straatbeeld. In het begin was dat wat onwennig ("Alleen vrouwen en homo's dragen toch tassies?"), maar nu lijkt het algemeen geaccepteerd. Het staat vaak juist heel mannelijk en stoer. Het doet ons vrouwen ook nadenken over wat de mannentasdragende man allemaal met zich mee zeult. Wij vrouwen stoppen namelijk zelf wel alles in onze tas, alsof we Mary Poppins herself zijn (sleutels, flesje water, mobiel, zakdoekjes, makkelijke schoentjes, extra sokjes, paraplu, make-up, vestje, zakjes lekkere thee die ze nergens hebben, kauwgom, etc.), maar wat hebben mannen eigenlijk bij zich?

Dumbbells? Gedroogde worst? Vieze blaadjes? 

Of ook gewoon zakdoekjes en handcrème en zo? 

Ik weet het niet. En dan te bedenken dat mannen juist vaak enórme tassen bij zich hebben! 

Tot nu. Want wat ik nú toch steeds vaker zie; ik snap het niet. Kleine wannabe-desingerstasjes die jongens als schoudertasje dragen, of nog erger, als 'nektasje'. 

Het straalt ten eerste alles behalve mannelijkheid uit; zo'n schattig tasje. Daarnaast kun je er niet veel meer in kwijt dan kleine dingetjes, en dan denk ik toch al snel aan lippenstift, spiegeltje, nagelvijl, etc. Of hebben die jongens een pak kaarten, een zakmes en een pakje condooms bij? 

Ik weet het niet.. Misschien dat ik het gewoon eens moet vragen aan een mannentas(je)dragende man.

"Hey man, mag ik jouw tassie ff vasthouden?" 

Tja...

Weerspiegeling

Je kent ze wel. We kijken er allemaal naar, hebben er direct onze (kritische) mening over, zeuren erover op werk, lachen erover met vrienden, maar laten ons er hoe dan ook allemaal (on)bewust enorm door beïnvloeden... Jawel, ik heb het over reclames.

Nu ben ik niet meteen een voor- of tegenstander van reclames. Enerzijds geeft het je een leuk kijkje in wat er allemaal te kopen en vooral te leasen is in de wereld (serieus, koopt niemand meer gewoon particulier een autootje? Al dat geneuzel over bijtellingen enzo, dat geldt toch alleen voor leasebakken? Of komt nu wel héél duidelijk naar voren dat ik geen rijbewijs heb en dus niks weet van auto's..?). En sommige reclames zetten je aan het denken, doen je fantaseren over dingen als reisjes en veel te dure spullen, maken je aan het huilen (geef toe, ik ben vast niet de énige die het bij een Merci-reclame soms niet droog houdt..), aan het lachen, tonen mooien dingen/mensen en onderbreken zo fijn een film of programma zodat je naar de wc kunt of omdat-er-nu-toch-reclame-op-is, je wat te eten of drinken kunt pakken (is de relatie reclame - overgewicht al eens onderzocht..?). Allemaal fijne dingen dus.

Maar oh oh oh, wat kan reclame toch ook irritant zijn! Laatstgenoemde punt, die pauze tussen films en programma's, is regelmatig tenenkrommend! Wacht je bij een spelprogramma op het antwoord van een waarschijnlijk Bekende Nederlander; POEF, reclame! Zit je een romantische film te kijken; KAPOW, reclame, nét op het moment dat hét zinnetje (je weet wel, "I love you") of dé zoen uitgewisseld wordt! Hele spanningsbogen die zorgvuldig opgebouwd worden in een film, BAM, lukraak onderbroken! En waarvoor?!

"Hallo, ik ben last-minute-man!"

Aaaargh! Ik wéét gewoon dat degenen die dit lezen en die reclame gezien hebben nu gewoon een knoop in hun maag van ellende hebben zitten! Nare dingen dus, die reclames..

Maar los van of je een reclame nu leuk of niet vindt; het is wel een ontzettend mooi tijdsdocument. Zonder twijfel. Reclames laten zien hoe de wereld in elkaar zit, op een sluike manier. Geen zware documentaire over de samenleving; nee, een filmpje van 30 seconden dat precíes laat zien hoe wij, in deze tijd, leven. Of zouden móeten leven.. Laat het me je uitleggen.

Jaren terug had je de happy-family-reclames. Vooral voedsel- en drankreclames kenmerkte zich hiermee. Ik schets: 'We zien een prachtige, moderne keuken met jonge, knappe vader en nog mooier, lief vrouwtje. Daaromheen rennen twee wolken van kinderen.' Als je al maar een béétje terugrekende was duidelijk dat die moeder ongeveer 18 jaar had moeten zijn, terwijl ze haar eerste kindje baarde.. Dat is toch niet exact het beeld dat je wilt schetsen als reclamemakend bedrijf, maar goed.. Die reclamegezinnetjes waren uiteraard multiculti én goedverdienend én überirritantgelukkig. Dat waren de tijden van een paar jaar terug..

Nú zien we die gezinnetjes een stuk minder! En hoe irritant ze ook waren, ik mis ze ergens wel, want blijkbaar zijn 'gelukkige gezinnetjes' de doelgroep niet meer! Betekent dat dat er ook gewoonweg minder gelukkige gezinnetjes zijn? Neem nou die reclame met die borrelworst van Unox. 'Er is een feest in huis, zoontje moet naar bed, zoontje blijft naar beneden komen, happy ending; er is Unox borrelworst.' Wat ik verder van die reclame vind laten we even terzijde, maar.. waar is papa?! Ik zie alleen mama die dat kindje terug naar boven probeert te sturen, mama die het feest probeert te runnen, mama die op borrelworst trakteert! Zelfs in het achtergrondvolk kan ik niet dé papa bespeuren. Wordt hier gedoeld op een alleenstaande moeder? Wel in een mooi, niet klein huis met nette, leuke vrienden en zo, maar dan nog..

Tweede voorbeeld: 'Begin Gemist' van KPN. 'Vader brengt zoontje naar bed, vader moet nóg een verhaaltje voorlezen, vader ploft in een fauteuil en gaat tv kijken.' Waar is mama?! Werkt mama tot laat in de avond? Heeft mama afgesproken met vriendinnen? Waarom staat er recht tegenover de tv een fauteuil in plaats van een bank?!

Wederom doet die reclame mij denken aan een alleenstaande ouder.. Dus reclames, hoe vervelend ze ook zijn, zijn wel een weerspiegeling van het hier en nu.
Of.. is het hier en nu een weerspiegeling van reclames..?

Fun with Fabrics - part 5

Jawel, het is weer eens tijd voor een Fun with Fabrics! En waarom? Omdat heel Nederland het momenteel leuk vindt om zich in de meest afgrijselijke kleur, te weten Oranje, te hijsen! Reden genoeg dus daar een blog aan te wijden :)
 
Nou vind ik oranje kleding eigenlijk per definitie niet zo mooi. Ten eerste vanwege de kleur van je huid. Je huid lijkt heel flets en grauw in oranje of je neigt zélf juist heel erg naar oranje. Zoals je vroeger als kind met een oranje potlood tekeningen van mensfiguren inkleurde.. Iets te ver doordrukken met het potlood en de persoon op je blaadje had een afstotelijk fel oranje gezicht.. No go!
Ten tweede omdat oranje dé kleur van Holland is. Nu is dat leuk. Met Koningsdag is dat leuk. Maar buiten die dagen om kun je bijna niet met fel-oranje de straat op. Moet je ook niet doen dus.
 
Maar los van de kleur - want eerlijk is eerlijk, een shirtje of rokje in zacht-oranje (wat dan weer een beetje neigt naar koraal) kán best leuk staan - heb ik nog meer redenen mijn vraagtekens te zetten bij die verkleedgekte momenteel. Want is er íets triester dan volledig verkleed te zijn, en dan bedoel ik écht over de top verkleed (lees: een man, in een mini-boerinnen-jurkje met kant en daaronder witte jaretels en een pruik op zijn hoofd met twee lange blonde vlechten en daarbovenop dan nog dat typische kanten mutsje. Zijn hoofd volledig geschminkt in rood, wit en blauw en ach, waarom ook niet, een toeter in zijn ene hand en om de andere hand zo'n piepschuim gevaarte in de vorm van een 'thumbs up' geschoven), en dán verliest Nederland.. 

Je wandelt het stadion, de kroeg, of het huis van je vrienden uit om naar je hotel/huis te gaan.. Met hangende schouders slenter je over de stoep, in je net nog zo zorgvuldig uitgekozen outfit.. Je stapt je auto, of nee, de bus in, want uiteraard heb je als een gek zitten drinken. Je realiseert je dat je naar bier en bitterballen ruikt en begint je te ergeren aan je eigen verschijning. Je trekt wat aan je jurkje, want nu je zo verdrietig en alleen in de bus zit, voel je je opeens wel érg naakt.. Je zakt met je hoofd in je handen en neemt een diepe zucht.. Je ging er toch écht vanuit dat ze dit jaar kampioen zouden worden..! Je tilt je hoofd weer op en realiseert je dat je hele gezicht geschminkt is.. Je handen zitten vol met een vervaagde mix van rood, wit en blauw. Je haalt je kapje en pruik van je hoofd, waardoor er een klein, ongemakkelijk randje niet-beschminkt voorhoofd zichtbaar wordt. Eindelijk, huis in zicht..
 
Dit scenario is niet leuk nee. Confronterend, maar wel voor veel landen werkelijkheid (vervang dan het Frau Antje-jurkje door bijvoorbeeld een Dirndl-jurkje, want Nederland zelf gaat uiteraard gewoon door!)..

Mijn oplossing: accessoires! Denk niet in kostuums en jurken, maar in kleine dingetjes. Een oranje bloemetje in je haar, oranje sieraden, een oranje sjaaltje, oranje sokken.. Jij een leuke avond in thema, en mocht het onverhoopt tóch misgaan.. dan stop je je accessoire in je tasje en kun je zonder gene naar huis! Want hoe trots wij leeuwen soms ook ogen; soms is het verstandig toch een beetje laf te zijn. :)

Neederlandsch

Afgelopen maandag een leuk dagje Amsterdam gehad. Prachtig weer, heerlijk op terrasjes gezeten, lekker naar mensen zitten kijken en nog eventjes het Stedelijk Museum bezocht (want in élk dagje uit hoort minimaal één uurtje cultuur te zitten; een (bedenk ik nu spontaan) cult-uurtje). :)

Nu vind ik die stad over het algemeen veel te druk en te vol en te rumoerig voor mij, maar op een maandag lijkt het toch íetsje rustiger te zijn en ergens heeft die drukte ook wel weer iets leuks. Zo veel diverse mensen en culturen en stijlen en talen.. Je komt ogen en oren te kort!

Waar ik in dit blog op door wil gaan zijn die verschillende talen. Het valt me namelijk op dat wij Nederlanders vaak heel netjes zijn qua taal.
Gaan we een weekje naar de wijnstreek in Duitsland, dan vragen we heel beleefd "Wo ist der Bahnhof?".
Zitten we in Frankrijk op de camping, dan proberen we met alle macht en kracht "Combien est-ce que la baguette?' uit te spreken.
En liggen we op het strand in Spanje, dan weten enkele van ons het mooie "Me gustaría pedir una cerveza" ten gehore te brengen.

Maar mochten we nou níet die taalknobbels hebben, dan weten wij in elk geval altijd terug te grijpen op het goeie ouwe Engels. En wij verwachten dan ook dat mensen in die andere landen dat kunnen. Zeker in toeristische streken. Vaak is dat dan ook het geval.
Zodra we weer thuis zijn, is het altijd weer relaxed tegen jan en alleman Nederlands te kunnen praten.
Nu zijn er helaas ook mensen die nog op die vakantie in het buitenland zó graag Nederlands praten, dat zij, als zij ándere Nederlanders tegenkomen, daar geheid wat tegen moeten zeggen. Mijn grootste vakantie-ergernis ooit.. Maar goed, daar wijd ik wel een keer een geheel blog aan..

Terug naar ons eigen Amsterdam. Nu is het mij daar al twee keer overkomen dat ik ergens wat wil bestellen/kopen, en dat de verkoper daar zowaar geen Nederlands kan! Ik moet dan dus, in Nederland, in een Nederlandse stad, in een Nederlandse winkel (ok, de keten is misschien Amerikaans, maar dan nog) Engels gaan praten! En zelfs dát kon de persoon aan de andere kant van de kassa amper!

Nou is er ook zo'n politieke partij in Nederland die stelt 'In Nederland moet iedereen Nederlands praten'. Toen ik dat voor de eerste keer las klonken die woorden mij ietwat drammerig en racistisch in de oren. Nou doelde die partij ook niet op werknemers en horecapersoneel in Amsterdam, maar goed, nu denk ik; ze hebben stiekem best gelijk! Amsterdam is dan wel een internationale stad, dus als je daar wilt werken, mag er zeker van je verwacht worden dat je minstens één internationale taal machtig bent, maar ik vind dat je tegen Nederlandse gasten/klanten gewoon Nederlands moet praten! Al is het wat gebrekkig of bevat het wat foutjes; het zou wél zo netjes zijn.

Dus nee, Amsterdam; het was dan wel een leuk dagje, maar als ik in Nederland ben, bezoek toch liever een stad waar ik heel makkelijk "Waar is het station?", "Hoeveel kost dit stokbrood?" of "Ik wil graag een biertje bestellen" kan zeggen!
Basta! :)