Verandering is goed, zeggen mensen wel eens. Maar wat is er dan precies zo goed aan? En vooral, wat is verandering nou eigenlijk?
Soms is verandering heel duidelijk: de ene dag heeft iemand blond haar, de andere dag donkerbruin met een kastanjerood gloedje. Een helder geval van een plotselinge verandering. Of de nieuwe kleur beter staat, nja, daar valt over te twisten..
Soms is verandering heel geleidelijk en kun je eigenlijk pas achteraf spreken van verschillen. Zoals met muziek. In de afgelopen 20 jaar heeft er regelmatig verandering plaatsgevonden, waardoor je van verschillende stromingen van muziek kan spreken. Zo was muziek eerst nogal grungy, werd het daarna een beetje bouncy, dat ging geleidelijk over in happy, dat sloeg op zijn beurt weer door in een soort slutty-muziek en nu zijn we weer getemd tot een soort poëtry als muziek; de singer-songwritergeneratie. Maar gedurende die 20 jaar kon je niet van de ene dag op de andere dag zeggen: 'Oh, er heeft vannacht weer een verandering plaatsgevonden in de muziek!' Dat zou wat zijn zeg; net allemaal leuke liedjes gedownload en goeie albums gekocht, blijk je plots weer achter te lopen en ouderwets te zijn!
Hetzelfde vindt plaats in de computerwereld, met als kern social media. Maar ik moet zeggen: daar gaat de verandering toch wel een heel stuk sneller als bij de muziek (oeh, wat klinkt ik oud nu..). Waar we bij de muziek nog van, globaal gezien, 5 hoofdstromingen in 20 jaar kunnen spreken, is de social media al minstens 5 keer veranderd in nog maar 10 jaar!
Sowieso is de personal computer nog niet eens zo oud. Zo weet ik nog goed dat wij onze eerste computer kregen. Mooi was dat; alles ging via een floppie. Wilde je wat schrijven en opslaan: gebruik een floppie. Wilde je een spelletje spelen: pak een floppie. En zo hadden we toch twee heuse torens vol met floppies in huis staan!
Daarna kwam de computer met Word, de welbekende Startbutton linksonderin je scherm, Excel en bovenal: Patience! Aah, dat heerlijke tijdverdrijvende spelletje. Geen gedoe, geen moeilijke real-life gesprekken, geen verplicht sociaal verkeer via social media: nee, gewoon lekker opgesloten zitten 'in' je computer en kaartjes verschuiven.. (Ik neig een 'vroeger was alles beter' te typen, maar dan ga ik me écht te oud voelen, dus nee..)
Toen kwam internet en BOEM, mensen gingen andere mensen digitaal opzoeken. Met de nadruk op digitaal, want ik denk dat ik zo'n 90% van mijn 'vriendjes' op social media hoogstens één keer jaar zie of zo.
Maar in dit social media-verkeer, wat nu niet meer weg te denken is, is ook veel veranderd. En dat in pas iets meer dan 10 jaar! Het begon met het opzoeken van onbekenden; het welbekende chatten. Een combinatie van spanning, het niet-weten, het fantaseren over wie 'die ander' nu precies is.. Leuk allemaal, maar ook een beetje vreemd en fout..
Gelukkig ontstonden daarna de profielensites, zoals CU2 en Thats-Me. Oeh, dat vond ik leuk. Dan had je meteen foto's en lijstjes met daarin de likes en dislikes van members op die profielensites, dus dan had je in elk geval het idéé dat je met 'echte mensen' communiceerde..
Nu gebruiken we vooral de profielensites Facebook en LinkedIn. Maar vooral bij eerstgenoemde weet ik niet precies meer wat nou eigenlijk het doel is van die site..
In je statusbalk staat heel leuk de vraag 'Wat ben je aan het doen?' (In veel gevallen is deze vraag ietwat creepy of opdringerig, maar van Facebook pikken we veel, dus ach.) Eerst was dat ook hét ding van Facebook. 'Ik ben de was aan het ophangen', 'Ik ben m'n baby aan het verschonen', 'Ik zie het niet meer zitten' en meer van zulke ik-hoef-dit-eigenlijk-niet-te-weten-info. Maar het ging in elk geval wel over je Facebook-'vriendje' zélf! Net als de trend daarna: foto's! Foto's van de opgehangen was, van de in poep gedrenkte baby en de mooiste; de via Instagram zwart-wit/sepia-bewerkte selfies van verdrietige gezichtjes met groot opgezette ogen. Tja, je moet het maar willen delen..
Maar deze periode is ook alweer voorbij. We zijn nu aangekomen bij
'Dit vind ik interessante filmpjes/plaatjes/sites, dus deel ik dit met jou'.
Niks persoonlijke uitingen, niks geen zelfgemaakte foto's meer!
Wat interesseert het mij dat jij dat filmpje met die hond en die kat en die eend die PimPamPet spelen leuk vindt?!
Niks!
Dus nee, verandering is mijns inziens niet altijd goed. Verre van.
Niet dat ik nou meteen mijn Facebook-account sluit, maar toch. Vroeger was misschien toch niet eens zo heel slecht..
Zucht..
Ik ga maar weer eens Patience spelen met Alanis Morissette op de achtergrond!
vrijdag 17 januari 2014
woensdag 8 januari 2014
Fun with Fabrics - part 3
"Een week lang thuis zitten", zei de huisarts. "En vooral niks doen! Misschien elke dag een klein stukje wandelen, maar dat is het dan ook."
Nu is mijn eerste gedachte bij 'niks doen' voornamelijk fijn. Geen moetjes, geen deadlines, geen mensen die aan m'n mouw trekken. Gewoon . helemaal . niks doen!
De eerste woorden die dan door mijn hoofd schieten zijn dan ook relaxte, zachte woorden, zoals dekentje, chocolademelk, bank, verveinethee, huispak, etcetera.
Nu wil ik het in dit blog over dat eerste woord hebben: deken.
Ik lig nu namelijk al meerdere dagen op de bank, met een zacht fleece-/nepbontdekentje over me heen. Maar ik moet zeggen, dat fijne idee wat ik daarbij had verging me al na dag twee. Niks relaxt op de bank hangen, nee, jezelf opgesloten voelen omdat je niks mag doen! Zelfs dit dekentje, dat mij al zo vaak heeft gekalmeerd op avonden na zware dagen werk, kan me nu geen comfort meer bieden.. Nee, het ligt als een zwaar log kleed over me heen. Bah.
Maaar, dacht ik toen; ik ben niet voor één kleed te vangen! Wij hebben nog meer kleden thuis! Dus probeerde ik het pure fleecekleed zonder bont (zacht en een beetje verwarmend, maar wat saai; ik heb grover geschut nodig nu), het baby-alpacakleed (gemaakt van baby-alpacabont, het is geen kleed voor baby's) (wat tevens af te raden is als lekker-op-de-bank-hang-kleed, want dat ding voelt en oogt zo waardevol, dat ik er niet eens met een glas thee bij durf te zitten..) en last-but-not-least the-one-and-only fleecekleed met mouwen (bekend van tv)! Nou lijkt dat ding makkelijk, maar als je niet voortdurend compleet stil ligt, verdwijnt er plots zomaar een been van je in zo'n mouw of de kat blijkt er een prettig onderkomen in te hebben gevonden..
Nou heb ik enige dagen geleden (ja, dom, ik had moeten rusten, maar luisterde niet naar mijn lichaam, blabla) het textielmuseum in Tilburg bezocht. Daar was een expositie te zien over AaBe dekens (onder de oudere lezers blijkbaar heel bekend?). Prachtige, zachte en warme dekens, met een nog mooier label rechtsonderin de hoek.
'Misschien dat dít kleed mij beter kan maken!', dacht ik hoopvol. Op naar de museumshop!
Helaas, toen ik zag dat een sjaal van AaBe-wol al € 150,- kostte en een kussenhoesje € 300,-, besloot ik maar zonder museumsouvenier naar huis te gaan..
Dus toch maar weer terug naar de fleece-/bontcombi.. Terug naar het stil liggen.
Maar van al dat stil liggen ging ik wel veel nadenken.. Terugdenken aan de expositie bijvoorbeeld. En toen realiseerde ik me dat ik wél een souvenier had meegenomen! Het souvenier genaamd 'nostalgie'.
Iedere bezoeker (boven de leeftijd x..) haalde namelijk mooie herinneringen op over de wollen kleden van AaBe. Of het nou ging over 'dat mooie hebbedingetje thuis' of 'die toegewijde werksfeer in de fabriek vroeger'; iedereen begon te stralen als ze erover begonnen te praten. Dát is het dus!
Misschien heb ik dan wel geen perfect kleed om beter onder te worden, ik heb wel mooie herinneringen! Leuke gedachtes en grappige anekdotes van mooie gebeurtenissen die ik heb mogen ervaren. Zij omarmen mijn gedachten als een warm kleed..
Mmm, nog maar een paar daagjes op de bank, denk ik zo!
Nu is mijn eerste gedachte bij 'niks doen' voornamelijk fijn. Geen moetjes, geen deadlines, geen mensen die aan m'n mouw trekken. Gewoon . helemaal . niks doen!
De eerste woorden die dan door mijn hoofd schieten zijn dan ook relaxte, zachte woorden, zoals dekentje, chocolademelk, bank, verveinethee, huispak, etcetera.
Nu wil ik het in dit blog over dat eerste woord hebben: deken.
Ik lig nu namelijk al meerdere dagen op de bank, met een zacht fleece-/nepbontdekentje over me heen. Maar ik moet zeggen, dat fijne idee wat ik daarbij had verging me al na dag twee. Niks relaxt op de bank hangen, nee, jezelf opgesloten voelen omdat je niks mag doen! Zelfs dit dekentje, dat mij al zo vaak heeft gekalmeerd op avonden na zware dagen werk, kan me nu geen comfort meer bieden.. Nee, het ligt als een zwaar log kleed over me heen. Bah.
Maaar, dacht ik toen; ik ben niet voor één kleed te vangen! Wij hebben nog meer kleden thuis! Dus probeerde ik het pure fleecekleed zonder bont (zacht en een beetje verwarmend, maar wat saai; ik heb grover geschut nodig nu), het baby-alpacakleed (gemaakt van baby-alpacabont, het is geen kleed voor baby's) (wat tevens af te raden is als lekker-op-de-bank-hang-kleed, want dat ding voelt en oogt zo waardevol, dat ik er niet eens met een glas thee bij durf te zitten..) en last-but-not-least the-one-and-only fleecekleed met mouwen (bekend van tv)! Nou lijkt dat ding makkelijk, maar als je niet voortdurend compleet stil ligt, verdwijnt er plots zomaar een been van je in zo'n mouw of de kat blijkt er een prettig onderkomen in te hebben gevonden..
Nou heb ik enige dagen geleden (ja, dom, ik had moeten rusten, maar luisterde niet naar mijn lichaam, blabla) het textielmuseum in Tilburg bezocht. Daar was een expositie te zien over AaBe dekens (onder de oudere lezers blijkbaar heel bekend?). Prachtige, zachte en warme dekens, met een nog mooier label rechtsonderin de hoek.
'Misschien dat dít kleed mij beter kan maken!', dacht ik hoopvol. Op naar de museumshop!
Helaas, toen ik zag dat een sjaal van AaBe-wol al € 150,- kostte en een kussenhoesje € 300,-, besloot ik maar zonder museumsouvenier naar huis te gaan..
Dus toch maar weer terug naar de fleece-/bontcombi.. Terug naar het stil liggen.
Maar van al dat stil liggen ging ik wel veel nadenken.. Terugdenken aan de expositie bijvoorbeeld. En toen realiseerde ik me dat ik wél een souvenier had meegenomen! Het souvenier genaamd 'nostalgie'.
Iedere bezoeker (boven de leeftijd x..) haalde namelijk mooie herinneringen op over de wollen kleden van AaBe. Of het nou ging over 'dat mooie hebbedingetje thuis' of 'die toegewijde werksfeer in de fabriek vroeger'; iedereen begon te stralen als ze erover begonnen te praten. Dát is het dus!
Misschien heb ik dan wel geen perfect kleed om beter onder te worden, ik heb wel mooie herinneringen! Leuke gedachtes en grappige anekdotes van mooie gebeurtenissen die ik heb mogen ervaren. Zij omarmen mijn gedachten als een warm kleed..
Mmm, nog maar een paar daagjes op de bank, denk ik zo!
donderdag 2 januari 2014
Afwezige apotheek
Zoals beloofd hierbij mijn tweede frustratieblog over de zorg in Nederland.
Maar wees gerust; ik ben geen haatdragend of zeurderig type, dus in de rest van 2014 zullen veel vrolijke, blije en positieve blogs volgen!
Eindelijk een afspraak met een vervangend huisarts kunnen maken. Helaas wel helemaal aan de andere kant van Arnhem dan waar wij wonen, maar ach; ik word tenminste geholpen!
Vriendelijke dokter die mij, na een kort gesprek en onderzoekje, inderdaad een kuurtje voorschrijft waardoor ik, na verwachting, binnen enkele dagen van de ontsteking in m'n keel af ben.
"Mooi! Kan ik dit direct afhalen bij de apotheek hiernaast, gezien die open is?"
"Neeee, dat gaat natuurlijk niet. Dit receptje moet je afgeven bij je eigen apotheek."
...
"Heb ik een eigen apotheek?"
"Ja, die waar je altijd heen gaat."
Nu ga ik gemiddeld één keer per anderhalf jaar naar de apotheek, dus had niet echt het idee dat dat nu ook direct 'mijn apotheek' is..
En wat te doen als je op een weekendje weg in Nederland of tijdens vakantie in het buitenland plots medicatie nodig hebt? Moet je dan op en neer naar je 'eigen apotheek'?
Maar goed, wij dus weer de auto in en helemaal naar de andere kant van Arnhem, voorbij ons huisje, naar de apotheek.
Nu zijn wij lerende mensen en hadden vantevoren op internet nog even gekeken of de betreffende apotheek wel open zou zijn op oudjaarsdag. Op de website stond niets vermeld over enige sluiting of waar we ons zouden moeten melden tijdens de feestdagen. Zou het dan toch echt...?
Maar nee hoor; een dichte deur! Ook op de deur hing geen blaadje waarop netjes vermeld stond dat ze dicht waren. Op een standaard openingstijdenplaatje stond wel dat je - indien deze apotheek gesloten is, je terecht kunt bij de dienstapotheek in Velp.
Wij door naar Velp dus..
Het was inmiddels 16.00 uur.
'Druk op dit belletje om een apotheekmedewerker op te roepen', lees ik.
Nog voordat ik bel, roept iemand mij:
"Oh, bellen heeft geen zin hoor! De dienstapotheek opent pas om 18.00 uur."
Noooooo!
Er knapte iets in mij. Uit frustratie druk ik tóch op de bel. Gnigni.
Zowaar komt er iemand aanlopen! Mijn hart maakt een sprongetje.
Ik lever het receptje in en neem plaats in de wachtkamer.
Na een tijdje komt er iemand langs.
"Mevrouw Hubbers? U bestaat niet in onze database.. Mag ik u zorgpas even zien?"
Gelukkig heb ik die altijd bij, dus ik kon makkelijk ingevoerd worden.
Na nog een kwartiertje wachten kon ik gelukkig op huis aan; mét kuurtje!
Uiteraard was ik wel helemaal op. Hoe durven ze; zieke mensen zo uitputten..
Maar al met al ben ik goed geholpen en kon zonder zorgen het nieuwe jaar in.
Laten we hopen dat 2014 een jaar van gezondheid en rust wordt!
Gelukkig nieuwjaar!
Maar wees gerust; ik ben geen haatdragend of zeurderig type, dus in de rest van 2014 zullen veel vrolijke, blije en positieve blogs volgen!
Eindelijk een afspraak met een vervangend huisarts kunnen maken. Helaas wel helemaal aan de andere kant van Arnhem dan waar wij wonen, maar ach; ik word tenminste geholpen!
Vriendelijke dokter die mij, na een kort gesprek en onderzoekje, inderdaad een kuurtje voorschrijft waardoor ik, na verwachting, binnen enkele dagen van de ontsteking in m'n keel af ben.
"Mooi! Kan ik dit direct afhalen bij de apotheek hiernaast, gezien die open is?"
"Neeee, dat gaat natuurlijk niet. Dit receptje moet je afgeven bij je eigen apotheek."
...
"Heb ik een eigen apotheek?"
"Ja, die waar je altijd heen gaat."
Nu ga ik gemiddeld één keer per anderhalf jaar naar de apotheek, dus had niet echt het idee dat dat nu ook direct 'mijn apotheek' is..
En wat te doen als je op een weekendje weg in Nederland of tijdens vakantie in het buitenland plots medicatie nodig hebt? Moet je dan op en neer naar je 'eigen apotheek'?
Maar goed, wij dus weer de auto in en helemaal naar de andere kant van Arnhem, voorbij ons huisje, naar de apotheek.
Nu zijn wij lerende mensen en hadden vantevoren op internet nog even gekeken of de betreffende apotheek wel open zou zijn op oudjaarsdag. Op de website stond niets vermeld over enige sluiting of waar we ons zouden moeten melden tijdens de feestdagen. Zou het dan toch echt...?
Maar nee hoor; een dichte deur! Ook op de deur hing geen blaadje waarop netjes vermeld stond dat ze dicht waren. Op een standaard openingstijdenplaatje stond wel dat je - indien deze apotheek gesloten is, je terecht kunt bij de dienstapotheek in Velp.
Wij door naar Velp dus..
Het was inmiddels 16.00 uur.
'Druk op dit belletje om een apotheekmedewerker op te roepen', lees ik.
Nog voordat ik bel, roept iemand mij:
"Oh, bellen heeft geen zin hoor! De dienstapotheek opent pas om 18.00 uur."
Noooooo!
Er knapte iets in mij. Uit frustratie druk ik tóch op de bel. Gnigni.
Zowaar komt er iemand aanlopen! Mijn hart maakt een sprongetje.
Ik lever het receptje in en neem plaats in de wachtkamer.
Na een tijdje komt er iemand langs.
"Mevrouw Hubbers? U bestaat niet in onze database.. Mag ik u zorgpas even zien?"
Gelukkig heb ik die altijd bij, dus ik kon makkelijk ingevoerd worden.
Na nog een kwartiertje wachten kon ik gelukkig op huis aan; mét kuurtje!
Uiteraard was ik wel helemaal op. Hoe durven ze; zieke mensen zo uitputten..
Maar al met al ben ik goed geholpen en kon zonder zorgen het nieuwe jaar in.
Laten we hopen dat 2014 een jaar van gezondheid en rust wordt!
Gelukkig nieuwjaar!
maandag 30 december 2013
Hallo...? Huisarts...?
Sinds eerste Kerstdag ziek. Ontstoken iets in m'n keel. Gezwel ter grootte van een golfbal. Eten en drinken doet zeer. En dat met Kerst..
Maaaar we hebben allemaal geleerd niet meteen te piepen, dus ik wacht het eerst wat daagjes af. De pijn kan immers na een nachtje slapen opeens minder worden! Niet dus.
Dus besloot ik vandaag mijn huisarts maar eens te bellen. Helaas, die heeft vakantie. 'Bel 0900-1515' staat er op de website. Op dat nummer neemt niemand op. Na 20 keer bellen ook niet. Ik probeer tóch het originele nummer even.
"We zijn op vakantie; u moet 0900-1515 bellen". Nja, ok.. Voel ik me naast ziek, ook nog eens beetje dom..
Uit wanhoop Google ik naar andere huisartsen in de buurt. Ja, er is er één níet op vakantie!
"Goedemiddag, met praktijk X".
"Hallo, met Paula. Ik wil graag een afspraak maken omdat ik een receptje voor een kuurtje behoef, gezien ik al een kleine week op Ibuprofen leef en de ontsteking/het gezwel in mijn keel er niet minder op wordt".
"Prima, dat kan geregeld worden!"
Dat valt me mee!
"Wat is uw geboortedatum?"
"12 december 1986"
...
"Ik kan u niet vinden in ons bestand.."
"Dat kan kloppen; ik zit normaal bij huisartsenpraktijk Klarendal, maar zij zijn op vakantie en er neemt niemand op bij hun vervangend nummer, dus vandaar dat ik het bij u probeer."
"Oh, maar zo werkt dat niet. Huisartsenpraktijk Klarendal valt onder een andere groep dan wij, dus wij helpen u niet."
??
"...Maar ik ben ziek..."
"Dat is dan erg jammer, maar wij hebben geen relatie met huisartsenpraktijk Klarendal, dus ook niet met u."
Aaaarrgh!
Dus toch maar weer het 0900-nummer bellen.
Na wederom een groot aantal keer 'in gesprek' te horen, neemt er eindelijk iemand op!
"Goedemiddag, met praktijk Y".
"Hallo, met Paula. Ik wil graag een afspraak maken omdat ik een receptje voor een kuurtje behoef, gezien ik al een kleine week op Ibuprofen leef en de ontsteking/het gezwel in mijn keel er niet minder op wordt".
"Dat wordt donderdag."
"Niet eerder?"
"Nee, dat kan niet, wij hebben het druk hoor, het is het eind van het jaar, wat denk je?!"
"..Euh.. Maar echt niet een klein momentje ergens tussendoor?"
"Nee..."
"Echt niet?"
...
"Oh wacht, morgen, om 16.00 uur, zie ik nog een plekje staan..."
Dit geloof je toch niet? Wat is er met de zorg gebeurd hier in Nederland?!
Nu zijn er een hoop mensen die trots zijn op 'onze' zorg. Op dat je, in tegenstelling tot in het buitenland, overal geholpen wordt en dat wij zo'n fijne verplichte zorgverzekering hebben en wat al niet meer..
Nou, ik weet nu wel beter. Ik ga me haast schuldig voelen dat ik naar de dokter moet, ik moet me zowat extra aanstellen voor een heel klein beetje aandacht, ik word uiterst onvriendelijk toegesproken als ik gewoon een afspraak wil maken en moet haast tegen het brutale aan geregeld zien te krijgen de dokter te ontmoeten voor een simpel kuurtje..
Ze zorgen er zo in elk geval wel voor dat ik nu heeeel gezond blijf proberen te leven; alles zolang ik maar niet naar de huisarts hoef!
Voorkomen is beter dan genezen.. Nu snap ik hem...
Maaaar we hebben allemaal geleerd niet meteen te piepen, dus ik wacht het eerst wat daagjes af. De pijn kan immers na een nachtje slapen opeens minder worden! Niet dus.
Dus besloot ik vandaag mijn huisarts maar eens te bellen. Helaas, die heeft vakantie. 'Bel 0900-1515' staat er op de website. Op dat nummer neemt niemand op. Na 20 keer bellen ook niet. Ik probeer tóch het originele nummer even.
"We zijn op vakantie; u moet 0900-1515 bellen". Nja, ok.. Voel ik me naast ziek, ook nog eens beetje dom..
Uit wanhoop Google ik naar andere huisartsen in de buurt. Ja, er is er één níet op vakantie!
"Goedemiddag, met praktijk X".
"Hallo, met Paula. Ik wil graag een afspraak maken omdat ik een receptje voor een kuurtje behoef, gezien ik al een kleine week op Ibuprofen leef en de ontsteking/het gezwel in mijn keel er niet minder op wordt".
"Prima, dat kan geregeld worden!"
Dat valt me mee!
"Wat is uw geboortedatum?"
"12 december 1986"
...
"Ik kan u niet vinden in ons bestand.."
"Dat kan kloppen; ik zit normaal bij huisartsenpraktijk Klarendal, maar zij zijn op vakantie en er neemt niemand op bij hun vervangend nummer, dus vandaar dat ik het bij u probeer."
"Oh, maar zo werkt dat niet. Huisartsenpraktijk Klarendal valt onder een andere groep dan wij, dus wij helpen u niet."
??
"...Maar ik ben ziek..."
"Dat is dan erg jammer, maar wij hebben geen relatie met huisartsenpraktijk Klarendal, dus ook niet met u."
Aaaarrgh!
Dus toch maar weer het 0900-nummer bellen.
Na wederom een groot aantal keer 'in gesprek' te horen, neemt er eindelijk iemand op!
"Goedemiddag, met praktijk Y".
"Hallo, met Paula. Ik wil graag een afspraak maken omdat ik een receptje voor een kuurtje behoef, gezien ik al een kleine week op Ibuprofen leef en de ontsteking/het gezwel in mijn keel er niet minder op wordt".
"Dat wordt donderdag."
"Niet eerder?"
"Nee, dat kan niet, wij hebben het druk hoor, het is het eind van het jaar, wat denk je?!"
"..Euh.. Maar echt niet een klein momentje ergens tussendoor?"
"Nee..."
"Echt niet?"
...
"Oh wacht, morgen, om 16.00 uur, zie ik nog een plekje staan..."
Dit geloof je toch niet? Wat is er met de zorg gebeurd hier in Nederland?!
Nu zijn er een hoop mensen die trots zijn op 'onze' zorg. Op dat je, in tegenstelling tot in het buitenland, overal geholpen wordt en dat wij zo'n fijne verplichte zorgverzekering hebben en wat al niet meer..
Nou, ik weet nu wel beter. Ik ga me haast schuldig voelen dat ik naar de dokter moet, ik moet me zowat extra aanstellen voor een heel klein beetje aandacht, ik word uiterst onvriendelijk toegesproken als ik gewoon een afspraak wil maken en moet haast tegen het brutale aan geregeld zien te krijgen de dokter te ontmoeten voor een simpel kuurtje..
Ze zorgen er zo in elk geval wel voor dat ik nu heeeel gezond blijf proberen te leven; alles zolang ik maar niet naar de huisarts hoef!
Voorkomen is beter dan genezen.. Nu snap ik hem...
dinsdag 24 december 2013
Kerstwens
Oef, na 3 weken weer eens een blog schrijven blijkt niet zo makkelijk. Nu loop ik normaliter over van inspiratie en ideeën, maar nu.. niks! De enige inspiratie die ik lijk te hebben komt van, jawel, Disney.. In de afgelopen 3 weken ben ik namelijk 5 dagen aaneengesloten in Disneyland Parijs geweest en ik moet je zeggen: het was geweldig! Zeker aan te raden, zo net voor Kerst. Alles mooi in Kerstsfeer en zo..
Maar goed, dan kom je terug van die sprookjesachtige wereld en dan begint werk weer even, afgezien van de vrije Kerstdagen dan. En dat is zwaar, dat contrast. Alles in Disneyland Parijs is mooi en leuk en kleurrijk en lief en zacht en dan opeens zit je weer in je kantoor; alles is kaal en wit en strak en stil en zakelijk. Ja, dat is even wennen ja.. Maar die stilte geeft ook wel weer even tijd om na te denken. Terwijl ik naar de hagelwitte muren kijk, valt mijn oog op een - nog witter - whiteboard. Tussen wat pseudo-intelligente-maar-uiteraard-knetterzakelijke kriebels erop, hangt een blaadje met daarop de tekst: "No one is busy in this world, It's all about priorities".
Dat doet me denken aan goede voornemens. Welke prioriteiten stel je in 2014? Nu heb ik al wat mensen daarover gesproken; de meeste daarvan roepen heel stellig dat ze daar ab-so-luut niet aan doen, maar ik denk dat iedereen wel minstens een béétje nadenkt over 'wat volgend jaar te doen'. Daar hoeft natuurlijk niet direct het label 'goed voornemen' op geplakt te worden, maar toch. Een beetje bewustzijn kan nooit kwaad.
Het ergste is echter als mensen goede voornemens van je verwáchten, of eisen haast! "Goh, wat ga jij volgend jaar doen; meer sporten, minder eten?"
Die krijgt dus geen kerstkaart dit jaar van mij...
Nu vind ik dat sporten sowieso een beetje een wassen neus vaak. Kijk, nou zijn er mensen die echt goed bezig zijn, maar de meesten, tja, die neig ik toch een beetje te bestempelen als ietwat hypocriet. "Ik sport elke week minstens 1,5 uur, jij niet, en dat is slecht!", terwijl ze de 4 kilometer die ze van hun werk afwonen met de auto pakken en - nog erger - niet de trap pakken naar de tweede verdieping waar we werken, maar nee, de lift!
Maar nee, ik ga daar niet over zeuren, want het is Kerst. Kerst is een tijd van bezinning, vriendschap, samenzijn, etcetera. En daarmee is het ook een hele emotionele tijd. Zo heb ik al vele tissues weggesnoven bij het kijken naar It's a Wonderful Life, diverse Christmas Carols en gister de nieuwe Disneyfilm Frozen. En jawel, we zijn weer bij inspiratiebron Disney aangekomen..
Maar let wel, het zijn niet alleen de films van Disney die emoties bij me oproepen, maar vooral de mooie herinneringen aan de prachtige vakantie(s) in Disneyland Parijs.. Het samenzijn aldaar met mensen die onbeschrijfelijk veel voor me betekenen. Mensen met wie je kunt lachen, huilen, (écht) praten, noem maar op!
Inspiratie haal je dus niet uit een merk, maar uit de magie van vriendschap. Ik stel hierbij dus voor: kies maar één goed voornemen voor volgend jaar: koester je vriendschappen en schenk ze voldoende aandacht.
Fijne Kerst familie, vrienden, collega's en overige lezers!
Op naar een mooi en magisch 2014!
(zucht.. ik moet volgens mij echt stoppen met het kijken naar tissue-kerstfilms...)
Maar goed, dan kom je terug van die sprookjesachtige wereld en dan begint werk weer even, afgezien van de vrije Kerstdagen dan. En dat is zwaar, dat contrast. Alles in Disneyland Parijs is mooi en leuk en kleurrijk en lief en zacht en dan opeens zit je weer in je kantoor; alles is kaal en wit en strak en stil en zakelijk. Ja, dat is even wennen ja.. Maar die stilte geeft ook wel weer even tijd om na te denken. Terwijl ik naar de hagelwitte muren kijk, valt mijn oog op een - nog witter - whiteboard. Tussen wat pseudo-intelligente-maar-uiteraard-knetterzakelijke kriebels erop, hangt een blaadje met daarop de tekst: "No one is busy in this world, It's all about priorities".
Dat doet me denken aan goede voornemens. Welke prioriteiten stel je in 2014? Nu heb ik al wat mensen daarover gesproken; de meeste daarvan roepen heel stellig dat ze daar ab-so-luut niet aan doen, maar ik denk dat iedereen wel minstens een béétje nadenkt over 'wat volgend jaar te doen'. Daar hoeft natuurlijk niet direct het label 'goed voornemen' op geplakt te worden, maar toch. Een beetje bewustzijn kan nooit kwaad.
Het ergste is echter als mensen goede voornemens van je verwáchten, of eisen haast! "Goh, wat ga jij volgend jaar doen; meer sporten, minder eten?"
Die krijgt dus geen kerstkaart dit jaar van mij...
Nu vind ik dat sporten sowieso een beetje een wassen neus vaak. Kijk, nou zijn er mensen die echt goed bezig zijn, maar de meesten, tja, die neig ik toch een beetje te bestempelen als ietwat hypocriet. "Ik sport elke week minstens 1,5 uur, jij niet, en dat is slecht!", terwijl ze de 4 kilometer die ze van hun werk afwonen met de auto pakken en - nog erger - niet de trap pakken naar de tweede verdieping waar we werken, maar nee, de lift!
Maar nee, ik ga daar niet over zeuren, want het is Kerst. Kerst is een tijd van bezinning, vriendschap, samenzijn, etcetera. En daarmee is het ook een hele emotionele tijd. Zo heb ik al vele tissues weggesnoven bij het kijken naar It's a Wonderful Life, diverse Christmas Carols en gister de nieuwe Disneyfilm Frozen. En jawel, we zijn weer bij inspiratiebron Disney aangekomen..
Maar let wel, het zijn niet alleen de films van Disney die emoties bij me oproepen, maar vooral de mooie herinneringen aan de prachtige vakantie(s) in Disneyland Parijs.. Het samenzijn aldaar met mensen die onbeschrijfelijk veel voor me betekenen. Mensen met wie je kunt lachen, huilen, (écht) praten, noem maar op!
Inspiratie haal je dus niet uit een merk, maar uit de magie van vriendschap. Ik stel hierbij dus voor: kies maar één goed voornemen voor volgend jaar: koester je vriendschappen en schenk ze voldoende aandacht.
Fijne Kerst familie, vrienden, collega's en overige lezers!
Op naar een mooi en magisch 2014!
(zucht.. ik moet volgens mij echt stoppen met het kijken naar tissue-kerstfilms...)
zaterdag 30 november 2013
Kaasplankje samenstellen bij Delekkerstekaas.nl
Als er iets is waar mijn wenkbrauwen van gaan fronsen dan zijn het Bekende Nederlanders in reclames. Mensen die, omdat ze nou eenmaal een grappig bekend snoetje hebben, al tonnen verdienen en dan ook nog eens met een electriciteitskabel, een hip nieuw drankje, een heel kek jurkje van een bestelsite of een mobiele telefoon van een specifieke aanbieder, in een reclame gaan staan. Ik vraag me dan altijd af: waarom?
Is het echt nodig jezelf te verkopen aan een bedrijf voor een extra 3 ton? Ik heb mijn 'vertrouwen' in diverse Bekende Nederlanders op deze manier al verloren. In programma's vond ik sommige BN'ers echt wel leuk, vooral ook omdat ik een link zag tussen de persoon en het programma: 'die creatieve vrouw, in dat leuke creatieve programma'. Maar als ze mij vervolgens heel serieus duidelijk gaat proberen te maken dat ik écht die soort tandenborstel moet kopen, dan denk ik: Tandenborstels? Jij? Please...
Toen ik via über-hip-modern-kanaal Twitter werd benaderd door een kaasbestelwebsite met de vraag of ik een blog over dat bedrijf zou willen schrijven, gingen mijn alarmbellen dus meteen af. Ik heb mijn eigen smaak, maak mijn eigen keuzes; ik ben niet voor elk karretje te spannen! Dus ik wil nu eerlijk bekennen; mijn eerste gedachte was 'zoek het maar lekker uit met je kaas'.
Maar direct daarna dacht ik: ík ben toch helemaal geen Bekende Nederlander? Ik verdien geen tonnen en heb geen bekend snoetje. Is het dan heel erg verkeerd om voor een gratis kaasplankje een blogje op te stellen? Nee, besloot ik.
Dus bij deze: een blog van mij, op verzoek van www.delekkerstekaas.nl.
Uiteraard is dit wel een eerlijk blog; ik ga niet iets schrijven waar ik niet achter sta. Nu sta ik gelukkig al heel snel achter iets dat met kaas te maken heeft, want ik ben een heuse kaasliefhebber.
Toen ik besloten had het blog te gaan schrijven, kreeg ik de mooie opdracht: 'zoek het maar lekker uit, de kaas'.
En echt waar; een kaasplankje samenstellen is echt heel erg leuk!
Uit de website vol met binnen- en buitenlandse kaasjes kozen we zes stukken kaas die ons lekker leken. Bij de kazen staat handige informatie als 'hoe smaakt deze kaas', 'welke wijn is er lekker bij' en 'mag je deze kaas eten als je zwanger bent' (jawel, daar zijn de baby's weer...). Érg handig!
De kaas werd bezorgd in een doos van piepschuim met koelelementen erin. Het openen van de doos is al een feest. En de kazen, waarvan we er inmiddels drie geprobeerd hebben, zijn érg lekker! Dus ja, ik ben enthousiast over de website.
Één noot van kritiek moet ik echter wel maken; de meeste kazen kunnen pas besteld worden vanaf 200 à 300 gram. Leuke kleine gezellige porties worden het helaas dus niet.
Maar desalniettemin vind ik het dus helemaal geen ramp dit blog-op-verzoek te schrijven. En een leuke bijkomstigheid: ik voel me nu stiekem nét een Bekende Nederlander..!
Is het echt nodig jezelf te verkopen aan een bedrijf voor een extra 3 ton? Ik heb mijn 'vertrouwen' in diverse Bekende Nederlanders op deze manier al verloren. In programma's vond ik sommige BN'ers echt wel leuk, vooral ook omdat ik een link zag tussen de persoon en het programma: 'die creatieve vrouw, in dat leuke creatieve programma'. Maar als ze mij vervolgens heel serieus duidelijk gaat proberen te maken dat ik écht die soort tandenborstel moet kopen, dan denk ik: Tandenborstels? Jij? Please...
Toen ik via über-hip-modern-kanaal Twitter werd benaderd door een kaasbestelwebsite met de vraag of ik een blog over dat bedrijf zou willen schrijven, gingen mijn alarmbellen dus meteen af. Ik heb mijn eigen smaak, maak mijn eigen keuzes; ik ben niet voor elk karretje te spannen! Dus ik wil nu eerlijk bekennen; mijn eerste gedachte was 'zoek het maar lekker uit met je kaas'.
Maar direct daarna dacht ik: ík ben toch helemaal geen Bekende Nederlander? Ik verdien geen tonnen en heb geen bekend snoetje. Is het dan heel erg verkeerd om voor een gratis kaasplankje een blogje op te stellen? Nee, besloot ik.
Dus bij deze: een blog van mij, op verzoek van www.delekkerstekaas.nl.
Uiteraard is dit wel een eerlijk blog; ik ga niet iets schrijven waar ik niet achter sta. Nu sta ik gelukkig al heel snel achter iets dat met kaas te maken heeft, want ik ben een heuse kaasliefhebber.
Toen ik besloten had het blog te gaan schrijven, kreeg ik de mooie opdracht: 'zoek het maar lekker uit, de kaas'.
En echt waar; een kaasplankje samenstellen is echt heel erg leuk!
Uit de website vol met binnen- en buitenlandse kaasjes kozen we zes stukken kaas die ons lekker leken. Bij de kazen staat handige informatie als 'hoe smaakt deze kaas', 'welke wijn is er lekker bij' en 'mag je deze kaas eten als je zwanger bent' (jawel, daar zijn de baby's weer...). Érg handig!
De kaas werd bezorgd in een doos van piepschuim met koelelementen erin. Het openen van de doos is al een feest. En de kazen, waarvan we er inmiddels drie geprobeerd hebben, zijn érg lekker! Dus ja, ik ben enthousiast over de website.
Één noot van kritiek moet ik echter wel maken; de meeste kazen kunnen pas besteld worden vanaf 200 à 300 gram. Leuke kleine gezellige porties worden het helaas dus niet.
Maar desalniettemin vind ik het dus helemaal geen ramp dit blog-op-verzoek te schrijven. En een leuke bijkomstigheid: ik voel me nu stiekem nét een Bekende Nederlander..!
dinsdag 26 november 2013
Mooie woorden
Mijn vorige blog ging over de onbevangen wereld van kinderen.
Na wat opvallende reacties als "Ben je zwanger?!" heb ik besloten het nóg een keer over kinderen te gaan hebben!
(En nee, ik ben niet zwanger).
De reden waarom ik wederom op kinderen uitkom (nee, ik heb ook geen rammelende eierstokken), is omdat mij de laatste tijd wat woorden opvielen die ik als kind heel anders interpreteerde dan wat ze eigenlijk betekenen..
Neem nou het werkwoord chinezen. Als kind heb ik dat ook wel eens gehoord, maar toen dacht ik dat dat 'Chineesje spelen' betekende, inclusief het 'laal platen' en met je wijsvingers van je ogen kleine streepjes trekken. Nu bleek dat later dus om een heel andere vorm van streepjes trekken te gaan..
Maar goed dat niemand mij vroeger heeft gevraagd te 'chinezen'..!
Nog zo'n mooie is het woord bakvis. Nu ligt de origine van dat 'scherts'woord ook wel in de echte viswereld, maar dat snap je als kind nog niet. Als iemand dan wordt uitgemaakt voor bakvis ga je zoeken: heeft diegene soms vinnen, of een puilende vissenmond, of stinkt diegene soms?
Maar goed dat ik de origine van het woord kende toen ik zélf ging puberen..
Een woord als 'bestekschrijver' zullen veel volwassenen op zich ook niet uit kunnen leggen, maar ze snappen nu wel dat het in elk geval niet iemand is die pakkende verkoopverhaaltjes schrijft over een mooi zilveren bestek.. Al zou dat wel een mooie baan zijn, denk ik zo..
Maar goed dat ik nooit gereageerd heb op een vacature van bestekschrijver..
Een ander woord waarvan ik hoop dat de betekenis stiekem toch ooit wordt wat ik er vroeger uit interpreteerde is 'kantoortuin'. Geen kaal kantoor om je heen, maar tussen de struiken en bomen en watervalletjes en beekjes en vogels en misschien zelfs een rendiertje hier en daar zakelijke documenten opstellen.. Hoe heerlijk is dat...
Heisessie, die sluit daar mooi op aan. Wederom wordt hier geen leuke outdoorvergadering 'op de hei' bedoeld; nee, er zit eigenlijk altijd weer zo'n kil kantorencomplex omheen.. Zonde..
Wat ook leuk is, is om sommige samengestelde woorden los te koppelen. Dat levert grappige wijzigende emoties op.
Koeien, leuk... Vlaai, mmmm... Koeienvlaai, ieuw!
Zo ook het woord moederkoek. 'Moeder' is een fijn woord, 'koek' is een fijn woord, maar van het woord 'moederkoek' word ik nou niet bepaald warm van binnen. Misschien een beetje misselijk zelfs..
Dus nee, mocht je je na dit stuk wederom afvragen hoe dat zit met mij en 'de jongere mens':
Ik heb nog ab-so-luut geen kinderwens!
Na wat opvallende reacties als "Ben je zwanger?!" heb ik besloten het nóg een keer over kinderen te gaan hebben!
(En nee, ik ben niet zwanger).
De reden waarom ik wederom op kinderen uitkom (nee, ik heb ook geen rammelende eierstokken), is omdat mij de laatste tijd wat woorden opvielen die ik als kind heel anders interpreteerde dan wat ze eigenlijk betekenen..
Neem nou het werkwoord chinezen. Als kind heb ik dat ook wel eens gehoord, maar toen dacht ik dat dat 'Chineesje spelen' betekende, inclusief het 'laal platen' en met je wijsvingers van je ogen kleine streepjes trekken. Nu bleek dat later dus om een heel andere vorm van streepjes trekken te gaan..
Maar goed dat niemand mij vroeger heeft gevraagd te 'chinezen'..!
Nog zo'n mooie is het woord bakvis. Nu ligt de origine van dat 'scherts'woord ook wel in de echte viswereld, maar dat snap je als kind nog niet. Als iemand dan wordt uitgemaakt voor bakvis ga je zoeken: heeft diegene soms vinnen, of een puilende vissenmond, of stinkt diegene soms?
Maar goed dat ik de origine van het woord kende toen ik zélf ging puberen..
Een woord als 'bestekschrijver' zullen veel volwassenen op zich ook niet uit kunnen leggen, maar ze snappen nu wel dat het in elk geval niet iemand is die pakkende verkoopverhaaltjes schrijft over een mooi zilveren bestek.. Al zou dat wel een mooie baan zijn, denk ik zo..
Maar goed dat ik nooit gereageerd heb op een vacature van bestekschrijver..
Een ander woord waarvan ik hoop dat de betekenis stiekem toch ooit wordt wat ik er vroeger uit interpreteerde is 'kantoortuin'. Geen kaal kantoor om je heen, maar tussen de struiken en bomen en watervalletjes en beekjes en vogels en misschien zelfs een rendiertje hier en daar zakelijke documenten opstellen.. Hoe heerlijk is dat...
Heisessie, die sluit daar mooi op aan. Wederom wordt hier geen leuke outdoorvergadering 'op de hei' bedoeld; nee, er zit eigenlijk altijd weer zo'n kil kantorencomplex omheen.. Zonde..
Wat ook leuk is, is om sommige samengestelde woorden los te koppelen. Dat levert grappige wijzigende emoties op.
Koeien, leuk... Vlaai, mmmm... Koeienvlaai, ieuw!
Zo ook het woord moederkoek. 'Moeder' is een fijn woord, 'koek' is een fijn woord, maar van het woord 'moederkoek' word ik nou niet bepaald warm van binnen. Misschien een beetje misselijk zelfs..
Dus nee, mocht je je na dit stuk wederom afvragen hoe dat zit met mij en 'de jongere mens':
Ik heb nog ab-so-luut geen kinderwens!
Abonneren op:
Posts (Atom)