Mensenkinderen!

Het maakt niet uit waar: tijdens de lunch op werk, in een lukraak vrouwenblad en inmiddels ook al tussen mijn eigen vriendinnen (met wie ik nota bene ook gewoon zélf nog kind ben geweest (al beschouwden we onszelf natuurlijk nooit zo..)): kinderverhalen.

Vandaag weer een geboortemelding in mijn zakelijke mail ontvangen, terwijl er nog twee andere met een bolle buik door de gang strompelen. Ik begin me haast een beetje de vreemde eend in de bijt te voelen, zonder kinderen en zelfs (nog) zonder enige kinderwens. Maar nu vraag ik me af: is dat echt zo vreemd? De meeste verhalen die ik lees in de vrouwenbladen gaan namelijk over die oh zo moeilijk te behouden 'balans': "Werk, sociaal leven, m'n partner, de tennisclub, de leesclub, de hond uitlaten en-dan-ook-nog-die-kinderen!"

'Die kinderen'.

Het lijkt in de huidige tijd een behoorlijke last. Volgens mij vangt iedereen wel eens zinnen op (of spreekt ze godverhoede wel eens uit..) als "Eindelijk de kinderen een week bij opa en oma gedumpt; tijd voor mezelf en ons tweetjes!" of "Ik was zoooo blij dat ik met vriendinnen er eens een weekendje op uit kon; mag meneer eens even de kinderen opvoeden!" of de allermooiste "Het zijn schatten hoor, maar oef, wat ben ik blij dat ik eindelijk eens kan slápen nu ze oud genoeg zijn! Heb jaren van m'n leven verloren!"

Nee, dat zijn toch niet de beelden die de Neutral- en Pamperreclames ons zo mooi voorschetsen. Lachende, lieve, prachtige kinderen met een nog mooiere, gelukkige en vooral onbespuugde moeder. Yeah right...

Nu ga ik binnenkort naar Disneyland Parijs. Hét paradijs voor kinderen. En voor mij. Afgezien van alle kinderen..
Nou heb ik echt geen hekel aan kinderen of zo (nee, echt niet), maar de sfeer wordt er mijns inziens gewoonweg niet altijd leuker op.
Lieve stelletjes die het naar hun zin hebben in attracties versus huilende kinderen in de wachtrij omdat ze niet durven/de rij te lang vinden/honger hebben/etc.
Gezellige groepen vrienden die genieten van een mooie spannende show versus ouders die chagrijnig vroegtijdig de zaal moeten verlaten omdat hun koter moe is/jengelig doet/bang is/etc.
En ja, dat vind ik soms jammer. Jammer, omdat mijn totally-happy-feeling even onderbroken wordt of omdat ik ergens medelijden voel voor de ouders die niet de vakantie ervaren die hen voorgespiegeld werd door die, daar zijn ze weer, ellendige euforische reclames!

Maar toch ben ik graag in Disneyland Parijs. En waarom? Vooral omdat ik me dan weer lekker even, jawel, kind voel.
Ik mag dan weer even kind zijn, lachen om grappige tekenfilmfiguren, me verwonderen om mooie shows en me even geen zorgen hoeven maken om volwassen dingen als deadlines, professioneel overkomen of zal-ik-dit-wel-of-niet-in-mijn-blog-zetten-stress..
En dat is denk ik juist de kracht van kind zijn: het je niets uitmaken dat je als een kleuter staat te schreeuwen in een wachtrij en er niet bij stilstaan dat je ouders de show niet kunnen afkijken omdat jij moe bent. Dit klinkt negatief, maar deze kracht heeft ook een mooie kant.
Want wie wil nou niet zonder enige schaamte verwondering tonen? Tranen niet weg hoeven te slikken tijdens prachtige shows en scènes? Zonder vreemde blikken hand in hand met tekenfilmfiguren op de foto kunnen staan?
Wat dat betreft hebben kinderen het zo gek nog niet..

En stiekem begrijp ik die ouders van tegenwoordig dan ook wel weer: Ok, dan mis je misschien de show, moet je de wachtrij van de attractie verlaten, moet je snel-even-tussendoor-tennissen, is het rondje met de hond even wat korter dan normaal, maar als je dan thuiskomt weet je weer waarom: het onbeschrijfelijke onbevangen 'vrij zijn' van je kleine.
En dat maakt die moeilijke balans of die spuugvlekken in je kleren denk ik opeens een stuk minder erg!

Ik spendeer mijn centjes aan...

Storm op de Filipijnen. Veel slachtoffers. Vreselijk nieuws.
Vanochtend op tv, bij dat journaalachtige praatprogramma'tje 'Vandaag de Dag', waren Nederlandse 'ouders' aan het woord over 'hun Filipijntje'. "We dachten meteen 'Oh nee toch, wat nu?!' Onze Joekiwaki woont op de Filipijnen! Geen idee waar ergens precies, maar toch..." Ach, die mooie adoptie-ouderliefde..

Een kindje 'adopteren' in het buitenland. Een mooie daad, zou je denken. Nu werd een paar maanden geleden al bekend dat veel van die kindjes niet eens meer in levende lijve op deze aardbol blijken rond te lopen. En doen ze dat gelukkig nog wel, dan krijgen ze er wellicht weinig van mee dat er lieve vrijgevige mensen bestaan die elke maand geld naar hen overmaken..

Maar of dit goede doel nou deugt of niet; deze ramp komt, qua tijd van het jaar, wel 'precies op het juiste moment'. Want het is niet alleen de verkoop van pepernoten en chocoladeletters die elk jaar rond deze tijd plaatsvindt, ook het commercieel inspelen op onze charitatieve zelf begint voor mijn gevoel elk jaar eerder. Reclames vol met zielige kindjes met vliegen op de ogen, poezelige ijsbeertjes die überschattig in de camera kijken of Bekende Nederlanders die zich weer voor een enorm bedrag laten zien in een reclame over een goed doel. De ironie..

Nu moet ik eerlijk bekennen: mij spelen ze niet op mijn meelevende zelf, die reclames, maar op mijn zenuwen..
Nee, ik ben echt geen gevoelloze hork en vind het ook echt wel erg wat er allemaal voor een narigheid in de wereld gebeurt, maar als ik ergens niet aan mee wil doen, dan is het aan de goede-doelen-december-gekte.

Ja, ik ben me ervan bewust dat ik hier kwade reacties op kan krijgen, maar ik zeg het maar eerlijk: ik ben gewoonweg geen goede-doelen-mens. Óf ik vertrouw niet wat de hoge bazen van het 'goede' doel met mijn centjes doen, óf ik ben ervan overtuigd dat je mensen of dieren niet moet helpen met kleine luttele donaties, maar problemen bij de kern moet aanpakken, óf ik ervaar steeds de vieze nasmaak dat men alleen maar schenkt aan goede doelen om er zelf een beter mens door te lijken. Al is het maar in je eigen ogen.

Over een goed mens zijn gesproken; ik voelde me afgelopen weekend plots een heel goed mens. De treinverbinding tussen Driebergen-Zeist en Utrecht lag eruit; er waren NS-bussen ingezet. In de trein en op de stations werd herhaaldelijk omgeroepen dat je wel gewoon moest in- en uitchecken op je begin- en eindhalte. Dus als je van Arnhem naar Utrecht wilde en je moest in Driebergen-Zeist de trein uit en de bus in, mocht je nog niet uitchecken, maar moest je wachten tot je in station Utrecht was aangekomen.

Werkelijk waar: iedereen checkte uit in Driebergen-Zeist en pakte zonder gene de NS-bus verder. Ik niet, ik ging netjes met een per kilometer doorrekenende OV-chipkaart in de NS-bus zitten. En ja, ik voelde me goed daardoor! Het enige wat me een minder fijn gevoel gaf, was dat er in de bus geen conducteur rondliep..

Dat zou nog eens mooi zijn geweest: een hele bus vol met mensen die zich niet aan de regels hebben gehouden. Die een paar euro voor een treinreisje al te veel vonden.
Allemaal een boete. Veel slachtoffers. Prachtig nieuws.

Beste Sinterklaas...

Beste Sinterklaas,

Ik heb lang nagedacht over of ik je zou schrijven,
maar ik doe het toch maar wel, gezien mijn vragen beklijven..
Het zit namelijk zo, mijn beste vrind,
Ik ben uiterst nieuwsgierig hoe het leven je afgaat, als de welbekende Sint.

Want een oude man die van alle kinderen houdt,
klinkt dat niet een beetje, euh, tja, stout?
Toch lijkt niemand daarover te vallen,
en mag je kinderen elk jaar weer verblijden met poppen en ballen.

Je bent daarnaast niet gewoon een eeuwenoude man,
nee, een bisschop, die wonderen verrichten kan!
Dat staat in elk geval in jouw legende geschreven,
ja, jij leefde een zeer vroom leven.

Zo hielp je arme jonge meiden door hen goude munten te schenken,
waardoor ze konden trouwen en niet naar onbekende mannen hoefden te wenken..
Dan ben je ook nog de heilige van de zeevaart,
Wat een mooi gezicht is dat; jij op een boot met die lange baard!

Maar bisschoppen stonden vroeger niet heel goed bekend,
dus bén jij wel echt zo vroom, of juist een vieze vent?!
Kortom, ik kan er met mijn kop niet bij,
dat niemand daar vragen over stelt, maar wel.. over mij!

Mijn broeders en ik, wij zijn dankbare hardwerkende mensen,
is het dan zo gek dat we een beetje rust en respect wensen?
Waarom laat men ons dus niet gewoon leuk ons werk doen, wij helpen jou zo graag,
dat iedereen daarover discussieert doet mij pijn in m'n maag.

Maar helaas heeft men wel gedeeltelijk gelijk volgens de oeroude legende,
Ik was inderdaad een slaaf, maar... jij bracht dat tot een ende!
Jij hebt mij en mijn broeders vrijgekocht,
en ik bleef jou als dank vrijwillig helpen toen je hulpjes zocht.

Nu wil ik dus voor eens en altijd dat het voorbij is met dat gedoe,
anders - zoals het in de traditie behoort - krijgt men ervan langs met m'n roe!
En wees eerlijk; een Sinterklaasfeest zonder mij en mijn broeders is een zwaar gemis,
zowaar mijn naam Zwarte Piet is.

Met vriendelijke groeten,
Zwarte Piet

Vakantie in Spanje

Bij de melding 'vakantie in Spanje' denken veel Nederlanders al snel aan een all-inclusive reis van minstens 2 weken naar een 'luxe' resort vol andere Nederlanders: een vakantie waarin vooral het strand en de buffetbar in het hotel gretig bezocht worden. Dat men daar aan denkt is niet voor niks; Ik denk dat 'vakantie in Spanje' voor de gemiddelde Nederlander ook echt zoiets inhoudt. Toen ik gevraagd werd met wat vriendinnen een 'vakantie naar Spanje' te boeken, gingen mijn alarmbellen dus vrijwel direct af.

Want als ik ergens niet van houd, dan is het van lange all-inclusive reisjes in het hoogseizoen. Op al je wenken bediend worden, zonder ook maar íets te hoeven doen. Op vakantie gaan, 'samen met' vele andere Nederlanders die het dan ook nog eens heel erg leuk vinden jou aan te spreken. Puur en alleen omdat je allebei Nederlands bent. De hel. Een vakantie waarin het eten en drinken verzorgd wordt door het hotel en waar je dan ook maar gebruikt van maakt, omdat dat 'veel voordeliger is', en ik dus de échte lokale keuken nog niet eens kan ruiken. Een vakantie waarin je, áls je dan een keer verder dan 20 meter van je hotel verwijderd bent, een snack besteld bij 'Friet van Piet'. Een vakantie waarin ik na dag één niet meer kan zitten of liggen, omdat zowel mijn rug, heupen, voeten en elk ander lichaamsdeel dat ook maar een beetje zon heeft gevangen, tot op het bot toe verbrand is. Gelukkig zijn er dan altijd nog die andere Nederlanders die gezellige grappen gaan roepen, zoals 'lekker weertje hè', 'zo'n mooi kleurtje krijg je bij ons in de (noem een lukrake plek in Nederland) niet' en 'pas op met die rode kleur hoor, straks komen er nog stieren op je af rennen, gnahgahgnagah!'

Je begrijpt het; mijn interpretatie van 'vakantie in Spanje' was niet écht het beeld van lekker ontspannen, mooie bezienswaardigheden bekijken, gezellig tijd doorbrengen met leuke mensen, etc. Maar eerlijk is eerlijk: ik zat er volledig naast!
Ik ga hier nu geen recensie schrijven over de prachtige en prima-uit-te-houden-qua-zon Costa del Sol in oktober, of over de leuke en heerlijke lokale restaurantjes in de bergdorpjes nabij Málaga of over ons prachtige en van-allen-gemakken+zwembad-voorzien vakantiehuis (www.laestrelladecompeta.com).
Nee, dat ga ik niet doen. Maar ik wil wél even stilstaan bij het feit dat 'het dus ook anders kan'. En dan bedoel ik niet alleen de soort vakantie. Tussen de bergen, waar ons vakantiehuisje zich bevond, hadden we namelijk sporadisch tot geen mobiel bereik. Vijf jonge vrouwen, van de generatie waarin alles snel en direct via mobieltjes verstuurd, ontvangen, opgezocht en bekeken wordt, zaten een week lang zonder mobiel bereik.

Nu hoor ik je denken: NOOOOO! Maar nee hoor, het ging ons prima af! Uiteraard was ik een beetje verrast door mijn dit-gaat-me-eigenlijk-prima-af-houding, maar ik was vooral opgelucht en blij. Ik denk zelfs dat het non-bereik me juist éxtra deed ontspannen. Geen berichten van werk, geen zorgelijke telefoontjes vanuit of naar Nederland over heftige stormen, geen informatie tot je beschikking om direct van alles op de hoogte te zijn..

Dus: heb je geen vakantiedagen meer op te nemen, maar toch écht even behoefte aan ontspanning? Zet dan gewoon even je mobiel uit. Even niks aan je hoofd, even geen informatievoorziening, even geen bliepjes, piepjes en belletjes om je heen, maar gewoon terug naar de basis. Niets. Puur op jezelf aangewezen zijn. Of zoals ik het graag zou willen noemen: eventjes kiezen voor 'non-inclusive'.
Geniet ervan!

Being Fair about yourself

Dure auto's, jassen van alpacabont, exclusieve - fusion - hapjes en drankjes. Het was een waar feest.
Afgelopen zaterdag ben ik met mijn schoonfamilie naar de Mookerheide Fair geweest. De crème de la crème van (outdoor) living.

Naast alle prachtige hebbedingetjes die er te bewonderen (en uiteraard te koop) waren, werden er ook diverse demonstraties gegeven. Schapendrijven, Jack Russeltjes die met een sneltreinvaart een parcourtje afrennen, vliegvissen (hopelijk ben ik niet de enige die dacht dat dat vissen zijn die heel hoog uit het water kunnen springen waardoor het lijkt alsof ze vliegen..), een paard-en-wagen-parade, roofvogels: vervelen hoefde je je er zeker niet!

Maar eerlijk is eerlijk; het allerleukst om te aanschouwen tijdens zo'n fair zijn toch echt de bezoekers zelf.
Gekleed alsof ze naar een trouwerij gaan, liepen ze op hun meest chique hakschoentjes en slangenlederenlaarsjes door de modder, kritisch oordelend over de stands en de andere bezoekers. Want uiteraard is zo'n fair geplaatst rond een mooi landgoed, en tja, daar kan het nog wel eens drassig zijn.. Terwijl de op-hun-mooist-gekleedde-upperclass bijna onverstaanbaar wat mompelde in wannabe Gooisch tijdens het afdingen bij één van de stands - want dat doen ze, mensen met heel veel geld, afdingen - giechelde ik van binnen, dit mooie schouwspel gadeslaand.

Nu vind ik het soms lastig hoe ik de-mensen-met-veel-te-veel-geld moet interpreteren. Moet ik bewonderenswaardig zijn? Jaloers? Of juist neerbuigend? En geïrriteerd? Het beste is denk ik gewoon: ze niet als meer of minder beoordelen dan anderen. Klinkt logisch en het meest ethisch, maar stiekem blijkt dit best lastig..

Nu wil ik dit niet bekijken vanuit hoe ík anderen aanschouw, interpreteer en vervolgens in een hokje plaats (want ja, dat doen we stiekem allemaal écht wel), maar vanuit hoe anderen mij of jou beoordelen. In dit blog wil ik daarnaast geen moraal of wijze les overbrengen, maar jullie lezers een klein testje laten doen. Een in-hoeverre-beïnvloedt-de-manier-waarop-je-overkomt-op-anderen-de-manier-waarop-anderen-jou-beoordelen-testje.

Het gaat als volgt: draag de ene week je wat gemakkelijkere, niet te strak zittende kleding en trek je sneakers aan.
Ga hiermee naar werk, de kledingwinkel, de kapper, de dagopvang en doe in deze kleding je boodschappen.
Doe deze zelfde activiteiten de week erop ook, maar kleed je dan ontzettend netjes. Trek je hakjes aan, kies leuke bij-je-outfit-passende sieraden uit, sla een hip sjawltje om en kies voor nette, stijlvolle kleding.

Je zult merken dat je compleet anders behandeld wordt. En jawel, daar is tóch de beoordeling: hoe chiquer je gekleed gaat, hoe beter men je behandelt. Nu kun je dit natuurlijk ook wijten aan andere variabelen. Zo ga je onbewust automatisch rechterop en gracieuzer lopen op hakjes in nette kleding en ben je geneigd je wat slobberiger te gedragen in je spijkerbroek met sweatshirt. Maar dan nog; wil je beter behandeld worden, speel dan het spel mee van de upperclass.


Nee, mijn blog is nog niet voorbij. Ik merk dat ik het tóch niet kan laten er een moraal achter te plakken.
Dat spel móet je namelijk niet willen spelen. Blijf lekker jezelf en zorg dat je met ándere eigenschappen aanzien en respect verkrijgt; niet door je dure auto en bontkraagje. Laat alle uiterlijke opsmuk van je afvallen en laat de ander de echte jou kennen. Natuurlijk kun je dan nog steeds naar chique fairs en dergelijke, maar dan wel als jezelf! Pas dan voel je je echt zo vrij als een vis in de lucht (want ik blijf er stiekem toch in geloven dat vliegvissen bestaan)!

Er was eens...

Er was eens...
Als ik ooit een biografie ga schrijven (wat tegenwoordig helemaal niet zo'n gek idee is: zie blog 1), dan begin ik hem met 'Er was eens...' Als je deze zin hoort wéét je gewoon dat er een mooi, diepgaand en boeiend verhaal achteraan komt. En niet zomaar een verhaal, nee, een sprookje.. Ik kan er uren naar luisteren. Ze zijn volgens mij altijd indrukwekkend, spannend, bevatten een overduidelijke moraal en eindigen altijd goed. Toch?

Nu blijkt dat de sprookjes waarmee ik ben opgegroeid, zoals De Kleine Zeemeermin, in de originele versie helemaal niet altijd een happy end hebben! Zo eindigt het meisje met de schelpenbikini niet gelukkig getrouwd met de prins, nee, ze lost op in zeeschuim omdat meneer de prins achter een ander vrouwtje aangaat! De klootzak...
Maar nee, ik wil geen verbitterd iemand zijn die niet meer gelooft in sprookjes. Sprookjes geven hoop en vreugde en zetten je aan tot nadenken of soms zelfs veranderingen in je (kijk op) leven.

Gelukkig zijn er ook nog genoeg mensen die er met mij net zo over denken. Zoals Arnhem. Of Arnerijntje moet ik dan eigenlijk zeggen; het prinsesje van het Sprookjesfestival in Arnhem.

Afgelopen zaterdag zijn mijn vriend en ik de stad Arnhem ingewandeld om 'op zoek te gaan naar de puntmuts van de kabouter': een gratis activiteit in het kader van dit Sprookjesfestival. Jawel, dé kabouter (?) was zijn puntmuts kwijt en diverse winkels hadden er één voor hem gemaakt en in hun etalage gezet. Aan ons de taak om de mooiste uit te kiezen voor meneer mini.
Nu waren de puntmutsen groot. Dan bedoel ik: past-op-een-gewone-mensen-hoofd-groot. Dit zorgde voor de nodige, grappige, verwarring bij de winkeliers. Enkelen beschouwden de standaard aangeleverde piepschuim cone niet als muts, maar als huisje van de kabouter! Dus werden er deurtjes en raampjes (met van die poezelige gordijntjes uiteraard, want die hebben kabouters) opgeplakt/ingevreesd/opgeverfd/etc. Maar de creaties waren over het algemeen heel mooi, origineel en winkelgerelateerd; het was een leuk dagje!

Dichtbij sprookjesstad Arnhem bleek ook zusje Nijmegen niet vreemd van sprookjes te zijn. Eergisteren bezocht ik samen met mijn moeder het poëziefestival Onbederf'lijk Vers, en ook hier maakten vele dichters verwijzingen naar onder andere Vrouw Holle en Repelsteeltje (uiteraard wel de ietwat meer 'sophisticated' sprookjes dus). Mijn eerste gedachte was: leuk, nóg meer mensen die net als ik ook van sprookjes houden! Maar meteen daarna realiseerde ik me.. Nee, al deze mensen houden niet gewoon van sprookjes, ze zijn op zóek naar sprookjes.

Want waar ís die wereld waarin prinsen op witte paarden vrouwen redden? Waar mensen wijze woorden van uilen, leeuwen of vissen aannemen? Je bij de eerste ontmoeting met iemand weet dat je voor elkaar gemaakt bent?
Die wereld lijkt er niet te zijn.

Tijdens de zoektocht naar een nieuwe puntmuts voor de kabouter liepen we ongeveer eenzelfde route als een 'gezinnetje': twee kinderen en een ietwat troosteloze vader die zich niet zo goed een houding wist te geven..

Sprookjes van nu: gescheiden ouders die er dan maar het beste van proberen te maken, door kinderen mee te nemen naar werelden die mooier lijken..

Maar nee, ik zou niet verbitterd gaan schrijven. Met dit blog wil ik geen treurig beeld oproepen, maar juist een ode brengen aan sprookjes. En echt waar, als je heel goed kijkt en heel goed luistert, is de wereld om je heen niets minder dan een sprookje. Elke dag wakker worden met de zon in je gezicht of een frisse herfstbries door je haar, lachende kinderen om je heen, oude, wijze mensen met mooie anekdotes van vroeger, huisdiertjes die je met één blik een heel verhaal kunnen vertellen.

Ook mijn komt-er-misschien-ooit-biografie zal dus zeker de term sprookje mogen hebben. Een mooi en spannend verhaal over een jong meisje dat heel veel meemaakt en toen gered werd door haar prins in z'n witte Seat.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Fun with Fabrics - part 2

Gisteren een bezoekje aan de Woonbeurs in de Rai te Amsterdam gebracht. Denk er al jaren aan daar eens heen te gaan, want ik ben altijd wel benieuwd naar hippe meubels, nieuwe trends in interieur en creatieve ideeën voor mijn eigen paleisje.

Dit jaar was het ook wel erg lastig er níet heen te gaan. De gratis kaarten werden met bosjes weggegeven bij woonbladen. Meteen handig; want nu kon ik me, voordat ik op de Woonbeurs zelf was, al een beetje inlezen in de nieuwe trends. Nu moet ik zeggen.. ik hou niet zo van trends. Kant-en-klare 13 in een dozijn tijdelijke dingen die iedereen dan opeens in zijn huis heeft, terwijl men eigenlijk niet eens weet hóe de trends echt in huis verwerkt moet worden..

Neem nou de 'decoratieve tape'. Het idee is: plak foto's en printjes met leuke teksten met decoratief tape 'heel nonchalant' op de muur. Nou volgen velen deze trend. Maar ze lijken niet door te hebben dat die tape alleen tot zijn recht komt, als de rest van je huis superdesign, zeer strak en übernetjes is! Zo niet, dan is het meer een kwestie van "Goh, moet je nog lijstjes kopen...?"

Heel genant dus. Snel over naar de volgende trend: versletenheid. Heb je net met moeite je meubels, waarvan de bekleding zo goed als weggevaagd, stug en verdwenen is, verkocht of zelfs weggegeven via Marktplaats, komt het weer in de mode! En dat brengt ons bij het tweede stofje dat we gaan behandelen: vintage velours.

 

Nu vind ik de term 'vintage' sowieso al een beetje lastig. Je weet namelijk niet altijd of het écht tweedehands betreft of een gemaakte vintage-look. Zelfde probleem heeft de term 'brocante'.
Gelukkig is er dan altijd nog de prijs, die vaak wat meer duidelijkheid geeft..
 

Maar goed, terug naar vintage velours. Vintage velours (naar de Franse naam voor fluweel) wordt geweven in 2 lagen waarbij het poolgaren de twee lagen aan elkaar linkt. Scheiding van de 2 lagen gebeurt op weefgetouwen door een vlijmscherp mes. Hierdoor voelt het weefseloppervlak zacht aan en heeft een matte glans. De grondstof kan katoen, wol, mohair of synthetisch zijn. (Bron: Wikipedia)

Hoe ze nu precies dat velours weer oud en versleten maken weet ik niet, maar - om weer even terug te komen op de prijs - het is blijkbaar reden genoeg om wat extra nulletjes achter de prijs te plaatsen.. Inderdaad, ik ben gister (afgezien van vele folders en gratis pennen) met lege handen thuisgekomen..

Maar wat ik hiermee aan wil geven: ook wat zulke gerafelde, pardon, geraffineerde meubelen betreft; zij komen ook pas tot hun recht in een net en strak interieur. Mijn pleidooi dus voor vandaag: koop vooral géén dure nieuwe meubels, maar kijk eens kritisch naar je huis. Gooi al die frutsels uit de open kast en op de vensterbank weg (of - laten we eerlijk wezen; weggooien doen wij Nederlands niet snel - zet ze in de kelder of uit het zicht) en zet je oude versleten bank in de spotlight! Laat je kind met stiften wat kleuren op schilderstape en plak deze vervolgens lukraak op de muur.
 

Dankjewel Woonbeurs; ik kan weer trendy het komende seizoen in!